Splątanie

[A.Between]

Poznałem sposób w fizyki wzorach,
jak tworzyć wymiary jeszcze nieznane,
i między znakami, w cichych pozorach,
nasze istnienie mam zapisane.

 

Jest tam dom trwały i łódź, która znika
pod turkusem fal i pod nieba blatem,
a człowiek w ciszy w przestrzenie przenika,
szukając miejsca pomiędzy światem.

 

Kwant i olbrzym — dwa rytmy istnienia,
bliźniacze odbić ukryte w uczuciu,
jakby dwa losy w chwili patrzenia
zostały nagle splątane w przeczuciu.

 

Krzywizna przestrzeń łagodnie nagina,
czas się odsuwa jak brzeg od przypływu,
zieleń jak puch dzikich gęsi się wspina
nad klif trzydziestu stóp nad odpływu.

 

Stoimy długo nad wodą w milczeniu,
od grani chłody powoli spływają,
a nasze dłonie w jednym drżeniu
światy możliwe na chwilę stwarzają.

 

Bo w świecie kwantów wszystko się zdarza
dopiero wtedy, gdy ktoś spojrzeć umie.
Może więc miłość jest tylko pomiarem
chwili, która istniała w rozumie.

[Jacek_Suchowicz]

pomysł jak zwykle dobry ...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

miłość w rozumie to oksymoron

ona jest strzałą co rani  serce

raz daje szczęście przynosi boleść

jednak jej pragniesz więcej i więcej

:)))

[iwonaroma]

Wiersz i mądry i ładny :)

 

[Berenika97]

@A.Between

 

"Może więc miłość jest tylko pomiarem chwili, która istniała w rozumie" - redukcjonizm, który paradoksalnie nie umniejsza, tylko pogłębia. Jeśli miłość to splątanie kwantowe dwóch istnień, to czy jest mniej realna?

 

Jeśli spojrzenie stwarza światy całe,

to niech ten pomiar trwa nieskończenie.

Wszystkie orbity, wielkie i małe,

w jednym się splotły - w naszym drżeniu.

 

Choć czas ucieka jak brzeg od fali,

a liczby milczą w chłodnym zeszycie,

myśmy w równaniach błąd odnaleźli -

że tylko patrząc, dajemy życie.

[A.Between]

@iwonaroma dziękuję, to miłe.

@Jacek_Suchowicz dziękuję Jacku.

[A.Between]

@Berenika97 ładnie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.