Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kawałek po kawałku

zawierszowana
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

zawierszowana

zawierszowana

Opublikowano
Opublikowano

A może to o mnie?

Może to ja 

Się rozsypuje

Kawałek po kawałku

Odrywają się ode mnie

Części ciała mego

Jedna po drugiej

Spadają na ziemię z głośnym hukiem

Rozsypuje się powoli

Jak stary budynek

Opuszczony 

Sam 

Bez nikogo w środku

Może to ja jestem powodem tych spin?

Przeze mnie wszystko wokół mnie się kruszy

Dokładnie tak jak ja

Kawałek po kawałku…

4
Clavisa

Clavisa

Opublikowano
Opublikowano

@zawierszowana

Pozwól sobie pęknąć
jak gliniany dzban
trzymany zbyt długo
w napiętych dłoniach.

 

Gdy wszystko się rozsypie,
twoje dłonie będą wolne
od dźwigania tego,
co nigdy nie było Twoje.

 

I wtedy powoli,
z ciszy i okruchów,
ułożysz siebie na nowo
prawdziwiej.

2
Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

wciąż w naszych dłoniach gliniany dzban

pełen problemów też innych ludzi

lub tych zmyślonych co gnębią nas

a my dźwigamy go z wielkim trudem

 

może już przyszedł właściwy czas

by dzban upuścić niech się rozleci

i całym sercem w wolności trwać

dbać aby świat stawał się lepszy

:)

Edytowane przez Jacek_Suchowicz (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • FaLcorN
      Kwiat lotosu…

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      @KOBIETA Nie jesteś dla mnie drobnostką.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • KOBIETA
      Kwiat lotosu…

      Przez KOBIETA · Opublikowano

      @FaLcorN   nie masz serca!

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      i nie udawaj, że dostrzegasz w ciemnym lesie …drobnostki
    • marzipan
      Pasztet

      Przez marzipan · Opublikowano

      @Natuskaa Niebywałe. Wiersz zaczyna się od pasztetu, a kończy na kwietnym ogrodzie. A może i nie...? :D   Gdyby jednak słowo "pasztet" odczytać jako brzydotę, a ogród z kwiatami uznać za określenie piękna, to podmiotka znajduje się pomiędzy - lub w ogóle poza nimi, gdzieś obok.    Wiersz brzmi częściowo dysocjacyjnie, jakby peel był w stanie odrętwienia wywołanego zmęczeniem, zagubieniem, rozczarowaniem otaczającą rzeczywistością. Widzę tu opis momentu przeciążenia, kiedy człowiek niby ma co robić, ale w sumie sam nie wie co i trwa bezczynnie, trochę zabłąkany, a trochę zawieszony. I zastanawia się, dlaczego w ogóle utknął w tym stanie, w tym miejscu - z pasztetem - skoro mógłby przebywać w ogrodzie pełnym kwiatów. Na końcu wybrzmiewa nuta cichej rezygnacji. Nie z ogrodu. Z samego siebie.    Utwór opisuje to wszystko w sposób niebezpośredni. Nie ma tu słowa o zmęczeniu, rozczarowaniu, smutku. Może to nawet błąd interpretacyjny z mojej strony. Jednak w wierszu Autor zapisał proces myślowy, który subtelnie sugeruje nam warstwy emocjonalne podmiotu. To jak scenografia bazująca na zaledwie kilku rekwizytach - i jedna scena jednego aktora, który w akompaniamencie tykania zegara potrafi pokazać widzom wszystko, co było do pokazania. 
    • Adam Zębala
      Sen utopiony we mgle

      Przez Adam Zębala · Opublikowano

      Zasnąłem w moim leśnym domu w kominku dopala się ogień  rozświetlając cały pokój.    Co noc przyjaciele przychodzą  jest ich cała wataha  przywódca przed drzwiami zasiada.   Zaprzyjaźniłem się z nimi   usiadłem po środku stada  małe wilki po mnie łażą.    Głos sowy przeplatany z wyciem  wilków nie pozwala zapomnieć  że są i zaznaczają swoją obecność.    Co noc gdy cisza trwa  stary zegar czas wybija nieustannie i bardzo brutalnie.   Czas ciągle płynie pośród  starych zegarów starych ścian  i obrazów które zawsze tutaj były.   Odizolowałem się od świata  pośród drzew pośród ścian  jestem u siebie i jest mi dobrze.    Nie zapraszam Cię do siebie  moi przyjaciele Cię nie chcą  bo nie ufają nikomu.   Ufamy tylko sobie  każdego dnia i w nocy ptaki dla mnie śpiewają pieśni. 
    • Starzec
      To Ty

      Przez Starzec · Opublikowano

      to ty idealna bielą twój styl nienaganny   a zapach mięty przywołał motyle na chwilę nie na chwilę

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...