Mam jeszcze czas

[Ewelina]

 

sięgam wielkiego błękitu

jak skrzydłem szaro-biały ptak 

napęczniałe wilgocią obłoki, 

najczulej otaczają przebudzonych...

 

a tak pragnę je zatrzymać, 

nieuchronnie zagarnąć do siebie, 

chwytne palce wprawiam w ruch, 

przeszkadza mi tylko wiatr 

 

zatrzymam się na granitowych stopniach, 

zajrzę do swojej duszy,  

tam niebo... mam jeszcze czas, 

by rozbłysnąć! 

na lustra nie oglądam

się - są w nas

 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Ewelina (wyświetl historię edycji)

[hollow man]

@Ewelina

Taki piękny film był Bessona "Wielki błękit", ale to było o wodzie i też o ludziach. Tu mamy o innym błękicie, ale odcień emocjonalny podobny do tego, który wzbudza film.

 

obłoki otulające przebudzonych i lustra będące w nas - to dla mnie dwie osie wiersza. Lustro w nas to mi od razu wchodzą jakieś buddyjskie motywy plus odwieczne "poznaj siebie".

 

Druga strofa nadaje dynamiki, jest energia. Czyli to nie jest tak, że  celebrujemy bezwład. Jest w tym cisza, spokój, zgoda... I czas, który wszystko weryfikuje - aż do końca.