Po drugiej stronie ciszy

[Werka1987]

 

Tamtego dnia, gdy mnie zabiłeś,
dźgając bezlitośnie
słowem jak sztyletem
w słoneczne przedwiośnie,
przyszła nawałnica,
niebo pękło wpół,
a resztki nadziei
z hukiem spadły w dół.

 

Wpół martwa, wpół żywa,
bryzgająca czarną krwią,
leżałam u stóp twoich, dysząc:
czy jestem tą dobrą czy złą,
niewarta jestem czy też godna,
czy zasłużę na ciepła ciutkę?
Przez chore oczekiwania
zamknąłeś mi serce na kłódkę.

 

A dzisiaj krokusy zakwitły
na mojej mogile z mchu.
Odradzam się, wracam do siebie,
Krople deszczu budzą mnie ze snu.
Bezpieczna jestem, uzdrowiona,
miłością i troską się otaczam.
Zostawiam po sobie ciszę,
przytulam się czule, wybaczam.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Gość vioara stelelor]

@Werka1987

No i tak trzymać.

Wrócić do siebie - najważniejsze.

Nie powinno się organizować swojego świata wokół jednej osoby i jednego tylko wycinka rzeczywistości.

Choć oczywiście stan zakochania to taki kocioł neuroprzekaźników, że pewnie to nie do końca możliwe.

Potem potrzebny detoks - serio - ale ten etap peelka ma za sobą i może być po prostu szczęśliwa.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czerwona flaga!

Tak nigdy nie wolno myśleć :) Nawet w najgorszych chwilach.

To tak na przysżłość dla peelki :)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... nie każdego stać na gest.. wybaczenia... bo to naprawdę trudne w niektórych okolicznościach.

[Berenika97]

@Werka1987

 

Od "wpół martwa" do krokusów na mogile - ta droga z destrukcji do wybaczenia jest namacalna. Pięknie, że odnalazłaś siłę, żeby zostawić ciszę zamiast krzyku.