Przez węzły Księżyca i życia

[Marcin Tarnowski]

A więc dziś marcowa pełnia, tu wojny, bessy i hossy;

A tam pełni Robaczego Księżyca z zaćmieniem losy. –

Zaćmienia Księżyca z natury swej towarzyszą pełni,

Księżyc się zaćmi, gdy drogi do swego węzła dopełni.

Węzły są dwa: „Rahu” – północny – wstępujący, w tym dziś

I „Ketu” – południowy – zstępujący. Nazwy zda się mi

Bardziej fantastyczne to: „Caput Draconis” – „Głowa Smoka”

Oraz przeciwna do niej „Cauda Draconis” – „Ogon Smoka”.

I to coś znaczy? Podobno tak, i ja myślę, że anioł wie.

Bo wbrew astrologom człowiek, choćby uczony, raczej nie.

Nie, nie obserwowałem, bo zasłoniła jasność słońca

I szare kotary kłębiących się smutnych chmur tysiąca.

Lecz myślę, że szkoda, bo tu cichy kryzys, gdzieś naloty;

Ktoś coś powiedział, lub gestem zrobił przykrość i co po tym?

Gdy Księżyc Robaczy, i istotnie ziemia odetchnęła.

Wciąż się sukniami zieleni i kwiatów nie ogarnęła,

Lecz już ptacy w poranki pobudkami jej szczebiocą,

Już jejś Marsie z towarzystwem górował, choć poza nocą.

Myślę, że prócz ludzkich inne wpływy, osoby i moce

Toczą cię ma części globu za wiosenne równonoce.

A tam, chociam dziś niezdrów – sił u mnie tak skrajnie niewiele,

Jak bywało znów przypłyną i się z Wami podzielę…!

. . .

Na koniec, przez noc, żeby nie było mi smętnie i łzawo,

Przez gałęzie zajrzał mi Księżyc jak Słońce złotem żwawo.

 

Ilustracja: „Perchance”, pod dyktando Marcina Tarnowskiego „Księżyc zagląda przez okno”.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.