Mgnienia

[Nata_Kruk]

 

                     Mgnienia

 

 

czasie chyży zmartwiały wokół tylko skazy
oziminy już wzeszły wiośnieje nad strzechą 
sarny schudły po zimie w wędrówce za jadłem
przykulone w ogrodzie wspominają strzały

 

co przysnęło się budzi świty spromieniały 
pozrywam pajęczyny by w piecu je spalić
w międzyczasie z tarasu szepty Twardowskiego
pomyśl może o jutrze zechciej coś zostawić

 

wiec nasadzę przed chatką zwyczajnie na potem                   
szpaler drzewek i przesmyk na kokardy lata
ziarna wierszy na stole z klepsydry wypadną
jesiennieje nad głową znów deszcz... o parapet...

 

 

 luty, 2026    

[violetta]

@Nata_Kruk śliczny, melancholijny wiersz.

[Alicja_Wysocka]

@Nata_Kruk Porusza mnie gest porządkowania świata: zrywanie pajęczyn,

myśl o jutrze, potrzeba, by „coś zostawić”.

W tych obrazach czuję dojrzałą uważność, może nawet lekką jesienność

spojrzenia - taką, która tym mocniej wypatruje wiosny.

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Wiersz działa jak klepsydra -  wszystko przesypuje się przez jedną chwilę. Wiosna i jesień, przeszłość i jutro, sarna i Twardowski siedzą obok siebie naturalnie, bez wysiłku.

Najbardziej podoba mi się ta decyzja -  "nasadzę przed chatką szpaler drzewek na potem". W wierszu pełnym przemijania to jedno zdanie jest gestem wbrew wszystkiemu. I właśnie przez to deszcz o parapet na końcu działa inaczej. Niezwykły tekst. :)