jestem nie jestem

[viola arvensis]

jestem a jakby mnie wcale nie było
wszystko się dzieje a nic nie dotyka
mydlana bańka ułudą się wznoszę
kroplami złudzeń bezpowrotnie znikam

nie ma mnie tam już gdzie byłam przybita
gwóźdź doczesności rozpruwał mi duszę
dzisiaj niebytem jak cisza rozkwitam
na nic nie czekam niczego nie muszę

to co pętało już nie ma znaczenia
supły gordyjskie przez los zawiązane
rozbite wiarą która wszystko zmienia
wszystko przemija nie na zawsze dane

ja jestem prochem motylem i duchem
wszystkim i niczym nonsensem i siłą
kobieta kamień cała marnym puchem
jestem a jakby mnie wcale nie było

Edytowane 8 godzin temu przez viola arvensis (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

@viola arvensisChciałabym widzieć ten wiersz jako tekst o poszukiwaniu wewnętrznej siły.

Przejście w stan duchowej, emocjonalnej nieważkości raczej nie daje zbyt wiele nadziei.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To jest pięknie opisane, ale bardzo smutne.

[viola arvensis]

@vioara stelelor smutne wiem...  

Dziękuję serdecznie. 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

Czytam i myślę -  oto ktoś przestał walczyć z nieistnieniem i odkrył, że jest w nim bliskość. "Niebytem jak cisza rozkwitam" - cisza nie jest brakiem dźwięku, jest obecnością spokoju. I to "już nie muszę" brzmi jak najgłębszy oddech po latach wstrzymywania oddechu.   Piękny wiersz! 

 

 

[Migrena]

@viola arvensis

 

 

Wiolu.

poruszający wiersz.

czytam go jak zapis bardzo osobistego przejsćia , od bólu do dojrzałej zgody na przemijanie.

jest w nim kruchosć bańki mydlanej, ale i siła wiary, która potrafi rozwiązać najtrudniejsze supły.

najbardziej uderza mnie ta odwaga powiedzenia: "jestem prochem motylem i duchem ” czyli zgodzenia się na sprzecznosć, na bycie jednocześnie wszystkim i niczym.

to bardzo kobiece, bardzo ludzkie i bardzo prawdziwe.

nie ma tu patosu, jest za to subtelność i głęboka samoświadomość.

ten wiersz nie krzyczy .

on rozkwita jak cisza.

zostanie we mnie na długo po ostatnim wersie.

dziękuję Ci za tę delikatną, a jednocześnie mocną opowieść o byciu i niebyciu.


Ty POETKO !

uśmiechy przeplatane ......uśmiechami :)))

[viola arvensis]

@Berenika97 cieszę się z Twojej obecności i serdecznie dziekuję za - jak zawsze- mądre i glebokie spojrzenie na utwor. To cenne.

Serdeczności

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Migrena bardzo dziekuję za Twoja refleksję, przychylność i cieszę się, że czujesz ten wiersz.

Za usmiechy oczywiscie rownież. Oby Ci ich nigdy nie brakowało.

Serdeczności

[andrew]

@viola arvensis

...

w zasadzie jestem 

 

jestem 

 

nieobecność 

o której czasami myślę 

tworzę 

w innych wymiarach 

do których 

się przenoszę 

 

nigdy sam

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru 

 

[viola arvensis]

@andrew jakie to śliczne ! 

Dziekuję serdecznie.

ciepło pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Robert Witold Gorzkowski]

@viola arvensis Jeśli potrafisz tak pisać to nigdy nie przeminiesz. I choć wydaje ci się że jesteś tylko puchem marnym twój tekst cię obroni.

Jak w starej piosence kobiety są niezniszczalne:

tekst piosenki Sekutnica

 

Kobieta to jest takie homo

Z nią nigdy nic nie jest wiadomo.

Może na przykład bez przyczyny

Cię doprowadzić do ruiny,

Albo wymyśli taki kawał,

Że tylko nagły serca zawał.

Dlatego właśnie do kobiety

Są przypisane epitety:

Ref. To sekutnica, to hetera, to jędza, zmora, et cetera.

To grzęzawisko, dno i marazm i wszystkie kataklizmy na raz.

Raz pewien wieszcz popularny

Napisał o niej: "puchu marny",

A inni zaś antagoniści

Siedliskiem zła ją zwą aliści.

Więc gdy się czasem komuś zdarza

Prowadzić kobietę do ołtarza,

Ja prędko łapię go za rękę

I śpiewam jemu tę piosenkę:

Ref. (Że kobieta) to sekutnica, to hetera...

Pomimo wszystkich wad niestety

Żyć się nie da bez kobiety.

Bowiem na ziemskim padole

Spełnia niezwykle ważną rolę.

Lecz mimo wszystko to sekutnica, to hetera...

 

pozdrawiam z przymrużeniem oka.