Zeszycik

[Leszczym]

 

Wszystko przyjmę i się przejmę w ciężki kajet o nieznośnym formacie A 5. Mimo to z nim jest jednak nieco lżej. Te kartki mną oddychają. 

 

 

Warszawa – Stegny, 24.02.2026r.

[Berenika97]

@Leszczym

 

Uwielbiam ten paradoks - "ciężki kajet" i "nieco lżej" w jednym zdaniu. To przecież esencja pisania - przelewamy na papier to, co nas przytłacza, i jakoś dzięki temu robi się lżej, mimo że zeszyt fizycznie ciężeje od słów.

"Te kartki mną oddychają" - piękny obraz symbiozy z notatnikiem. Już nie tylko piszesz w nim, ale żyjesz przez niego. A to "nieznośny format A5" - taka konkretna, prawie śmieszna irytacja (za mały? za dziwny?) która czyni cały tekst bardzo realnym.

Krótkie, ale pojemne. Czuć tu wdzięczność dla przedmiotu, który pomaga przetrwać - i pewną czułość mimo narzekania.

[Starzec]

@LeszczymDlaczego nieznośny, co w kieszeni to Twoje :)

Pozdrawiam:)

[Leszczym]

@Berenika97 Tak, to duży paradoks, a abstrahując od jakości przećwiczyłem go ponad tysiąc, jeśli nie już dwa tysiące razy :)) Osobiście też uważam, że akurat wolno jest artystom narzekać :)

@Starzec No mnie się wydaje, że absolutną i totalną przesadą jest kłócenie się z kieszeniami :)) Pzdr. M. 

[Starzec]

@LeszczymWięc w zasadzie bezzasadny był mój komentarz :))

[Leszczym]

@Starzec Nie, dzięki że wpadłeś, wiesz ta cała koncepcja tworzenia i motywacji zastanawia mnie często :))

[Starzec]

@LeszczymMnie również :))