Próg

[Berenika97]

Zdejmij ze mnie cień,

który zaległ w głębinach myśli,

oddaj mi światło.

Twoje milczenie wzbiera jak fala,

gdy stoję na krawędzi,

oswajając własne zanikanie.

[iwonaroma]

Rzeczywiście, wszyscy borykamy się ze zdejmowaniem z siebie cienia i oswajaniem własnego zanikania. 

Dobrą nowiną jest to, że to nie koniec, bo światło jest nieskończone a my jego iskierkami :)

Oczywiście, trzeba dotrzeć, a po drodze krzaki :(

[Berenika97]

@iwonaroma

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za ten komentarz – i za przypomnienie, że zanikanie to nie koniec. Czasem piszę, żeby to sobie właśnie uświadomić. Te wiersze o depresji - to przypomnienie o tej chorobie, wcale nie takiej rzadkiej, jakby się wydawało. A dziś jest szczególna okazja.  Pozdrawiam.