PRZYKŁADY

[Natuskaa]

To bardzo nierówne elementy. Każdy jest inny, a jednak są powtarzalne. Jak z tego zbioru zbudować siebie? Całkiem nowa budowla ma stanowić kombinację przechodzonych to tu, to tam założeń, sprawdzonych tylko w określonych warunkach czyjegoś życia.

 

- Nie jest mi do twarzy w twoim kolorze włosów, dlaczego mam się do ciebie upodobnić.  Być może moja twarz nigdy się nie zmieni, na tyle żeby do niego pasować. Mogę chodzić zła, wytrącona z równowagi. Mogę w takiej odsłonie, nie rozumieć swojego okropnego samopoczucia. Nie moje to przecież!

 

To nie jest pojedynczy przypadek. Człowiek nie ma jak się z tego gąszczu przykładów wyrwać. Czasami czuje się tak, jakby w ogromnej szafie przechowywał gotowe do użycia w dowolnej chwili dnia lub nocy przykłady. Całe życie ma tym zagracone. Każda jedna propozycja zajmuje przestrzeń, niby małą, niby schowaną w kącie, a jednak. 

Wszystko co wypróbowane, co zadziałało komuś, co nie zadziałało komuś, co może zadziała komuś innemu, leży na ekranie, leży w książkach, leży w sąsiadach, leży w autobusie, w skrzynce pocztowej, w rachunku, w i w. Nie wiadomo czy istnieje jakieś zachowanie, pogląd, jakaś myśl… której jeszcze nikt nie miał, jakiś element całkiem nowy, kształt jakiego nie wydedukowano, pozycja nie mieszcząca się w przykładach.

 

- Idę ulicą i spoglądam na ciebie, zastanawiam się czy ty też tak masz?  Czy przełączasz się wiele razy dziennie. Do kawy, do rozmowy, do snu… do wciąż nowych spostrzeżeń, zbudowanych ze skostniałych materiałów. Czy jesteś jak iskra przeskakująca pomiędzy ścieżkami? 

 

Przykłady wciąż poruszają się w niedalekiej odległości, w różnych pozach, różnej zaznawszy dojrzałości czasowej, mruczą swoje autoreklamy, przypominają o swoim istnieniu. Wdzierają się coraz mniej brutalnie, bo i siły fizycznej człowiekowi ubywa, a nadal mimo wieku nie posiadł specjalistycznych narzędzi na złożenie w całość połamanych, nie swoich, a może i swoich planów. Ma niewiele, bo raptem śrubokręt płaski, transparentny klej i gips budowlany… miks do samoobrony, czyli przykład noszony z pokolenia na pokolenie.

[iwonaroma]

Mądry tekst. Jak być sobą i się nie powielać gdy zewsząd napierają kody, wdruki, kopie, scenariusze...etc.

 

[Berenika97]

@Natuskaa

 

Podoba mi się ten tekst. Najbardziej zakończenie.  Obraz śrubokrętu, transparentnego kleju i gipsu jako "miksu do samoobrony" to coś bardzo konkretnego w tekście, który przez większość czasu operuje abstrakcją. I właśnie przez tę konkretność uderza - narzędzia są żałośnie niewystarczające wobec zadania, ale to jedyne, co człowiek ma. I to, że są dziedziczone, dodaje temu gorzką puentę.

Tekst sprawia wrażenie szczerego, nieoczywistego  - mimo pozornego chaosu ma wewnętrzną logikę. 

[Natuskaa]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Jedne napierają delikatnie, drugie biorą szturmem, zaganiają w narożnik... albo jak te kwiaty wabią... znużonego wędrowca.

 

Pozdrawiam  :)

 

Ale widzisz, nawet te proste narzędzia, to  poniekąd zdobycze technologii. Miało być lepiej, jak sobie życie ułatwimy, ale wciąż jest coś nie tak... wciąż mamy do czegoś równać...

 

Pozdrawiam :)