Gdzie rdzewieją miecze: 40. Węzeł gordyjski

[Łukasz Jurczyk]

40. Węzeł gordyjski

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Jedno cięcie.
Tak łatwo rozdzielić
to, co nas wiąże.

 

2.

 

Ilu z nas chciało
tak przeciąć swoje losy,
a nie potrafiło.

 

3.

 

Gdyby miłość,
żal i pamięć
też miały włókna.

 

4.

 

Nie każdy węzeł
czeka na miecz.
Niektóre — na czas.

 

5.

 

Nie szukał drogi —
sam nią był.
Zrozumiałem to później.

 

6.

 

Tak rodzą się mity:
z pośpiechu,
który się udał.

 

7.

 

Od tej chwili
świat wydawał się prostszy.
Na krótko.

 

8.

 

Mówią, że węzeł
wiązał los Azji.
A kto zwiąże nas?

 

cdn.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zdanie, które rozbraja cały , wielki mit o słynnym węźle. A co by było, gdyby się nie udał?  :)  Ostatnie pytanie - bardzo refleksyjne, boli bardziej niż miecz.  Pięknie to napisałeś. Podziwiam. Pozdrawiam. :)

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję!!!

 

Gdyby się nie udało Aleksandrowi, to zapewne byśmy o tym się nie dowiedzieli :)

 

Lubiłem tę historię.
Jeszcze nie wiedziałem,
że kłamie.

 

Rozcinałem węzły.
Wracały
nocą.

 

Każdy dzień
zostawia
cienką nitkę.

 

Nie szukaj miecza.
Tu nie ma
co ciąć.

 

Pozdrawiam:)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Do tej pory nie zastanawiałam się, ile w tej legendzie było prawdy. Cieszę się, że jesteś i piszesz tak wspaniałe teksty. :) Piękne są te mini.

 

Nie szukam miecza

codzienne splatam nitki

w warkocze życia

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Piękne!!

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Dzięki! Miły jesteś. Ale trochę przesadzasz :)  Wykorzystałam Twój wiersz, a że mam długie włosy - warkocze mi przyszły na myśl.

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Zamiast pełnych goryczy wersów ulepiłaś coś optymistycznego. To naprawę fajne :)

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję!  Lubię lepić optymizm, z takich okruchów, które wynajduję w każdej chwili.:

[Łukasz Jurczyk]

@Christine To bardzo cenna umiejętność. Gdy poezja rozświetla barwy życia :)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To refleksyjne spojrzenie na jeden z najsłynniejszych gestów w historii - radykalne rozwiązanie problemu przez Aleksandra Wielkiego. Narrator ocenia je z perspektywy czasu i doświadczenia prostego człowieka.

 

Wiersz zestawia fizyczną łatwość, z jaką miecz przecina sznur, z niemożnością „odcięcia się” od spraw niematerialnych. W strofie 3. narrator zauważa, że miłość, żal czy pamięć nie mają fizycznej formy. Gdyby ją miały, życie byłoby prostsze - można by je zakończyć jednym cięciem. Choć król przeciął węzeł, zwykli ludzie często marzą o takim radykalnym ruchu w swoim życiu, ale nie potrafią go wykonać. To, co dla wodza jest aktem woli, dla zwykłego człowieka jest ciężarem nie do uniesienia.

Świetna jest definicja mitologii - „Tak rodzą się mity: z pośpiechu, który się udał.”

Sugeruje to, że czyn Aleksandra nie był wyrazem głębokiej mądrości, lecz niecierpliwości. Gdyby cięcie się nie udało lub nie przyniosło zwycięstwa, uznano by to za akt barbarzyństwa. Ponieważ jednak Aleksander podbił Azję, jego „pośpiech” stał się symbolem geniuszu.

Strofa 4. przynosi ważną przestrogę - „Nie każdy węzeł czeka na miecz. Niektóre - na czas”. To krytyka „metody siłowej”. Nie wszystkie problemy w życiu da się rozwiązać agresywnym, szybkim ruchem. Niektóre sytuacje wymagają dojrzewania, cierpliwości i powolnego rozplątywania, a użycie „miecza” (przemocy, zerwania relacji) może zostawić nieodwracalne rany.

W strofie 5. narrator mówi o królu - „Nie szukał drogi - sam nią był”. To opis człowieka o niezwykłej pewności siebie, który nie dostosowuje się do rzeczywistości, ale nagina ją do swojej woli. Hypaspista przyznaje, że zrozumiało to dopiero później - jako młody żołnierz widział tylko czyn, jako dojrzały człowiek widzi niebezpieczną naturę takiej jednostki.

Wiersz kończy się melancholijnym pytaniem. Skoro miecz rozstrzygnął o losach kontynentu (Azji), to co scala ludzi? „Świat wydawał się prostszy. Na krótko” - radykalne rozwiązania dają złudzenie porządku, ale życie szybko wraca do swojej skomplikowanej natury. Narrator pyta „A kto zwiąże nas?”. Sugeruje to, że niszczenie więzi (przecinanie) jest łatwe, ale budowanie czegoś, co trwale łączy ludzi, jest znacznie trudniejsze i nie da się tego zrobić mieczem.

Przestrzega przed ludźmi, którzy oferują proste rozwiązania na skomplikowane problemy.

 

Wiersz pokazuje, że choć „cięcie” wygląda imponująco w podręcznikach historii, to prawdziwe życie składa się z węzłów, których nie powinno się przecinać, lecz które trzeba nauczyć się nosić lub cierpliwie rozwiązywać. Piękna filozofia podana w niesamowity sposób.  Wspaniały tekst. :) Pozdrawiam.