Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Berenika97

 To  jest wiersz o narastającym zamarzaniu komunikacji, o chwili, gdy coś między ludźmi przestaje płynąć. Ten szron na języku można czytać jako moment, w którym słowo traci ciepło - rozmowa stygnie, więź się kruszy.

Ale pod spodem dzieje się coś jeszcze, bardziej niepokojącego.

To bardzo precyzyjnie opisany mechanizm psychiczny:
człowiek przyzwyczaja się do własnego odrętwienia.

 I finał, który nie krzyczy, tylko chłodno domyka.

To jest wiersz bardziej o procesie niż o zdarzeniu - i to jego siła.

Serdeczności :)

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...