Intruz

[aniat.]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

fot. A. Talik

Jestem intruzem,

który wszedł, nie wycierając butów.

Każdy krok depcze kruchość rozsypaną na ziemi.

Oddech burzy ciszę i zabiera nie swoje powietrze.

Jestem intruzem,

który przerażonym wzrokiem

zabiera obrazy i układa je we wnętrzu.

 

Każdy gest jak kwiatek do kożucha,

dotyk dłoni jest kradzieżą,

uśmiech do przyjaciela zbrodnią.

I tylko słońce rozpycha się w przestrzeni,

jakby nie znało historii.

 

Stoję w jego promieniach,

niepewna, czy wolno mi być ciepłą.

Edytowane 22 Lutego przez aniat. (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@aniat. piękne! Taki kruche i pytające :)

[Jacek_Suchowicz]

opisany stan ducha peela która ma wręcz zaborczego partnera

 

najwyższa pora zrzucić pancerz

wszelką toksyczność za drzwi wywalić

bo zgniecie ciebie jak marną kartę

zrobić to szybko siebie ocalić

 

pozdrawiam

[Arsis]

@aniat. ...

[aniat.]

@Jacek_Suchowicz ciekawa interpretacja…

[Gość vioara stelelor]

@aniat.Dla mnie to bardzo trudny wiersz o bardzo trudnej relacji.

Ta więź jest pełna zranień.

Intruz - to ktoś, kto wchodzi w bliskość, ale nie potrafi jej przeżyć w zdrowy sposób.

Bardzo możliwe, że wskutek trudnej przeszłości - nie umie budować, a jedynie dążyć do samozagłady, bo jedynie wtedy czuje się widzialny. W tym przerażeniu przed zniknięciem, nie potrafi znaleźć równowagi, ale desperacko przystępuje do działań destrukcyjnych, niszczycielskich.

Więc kontroluje, odbiera, zamyka, zniewala, bo inaczej by nie istniał, jest pusty w środku, a peelka jest jedynie dostarczycielką energii.

Przychodzi mi na myśl narcyz - dlatego, że oni właśnie "zabierają obrazy i układają je we wnętrzu", bo sami nie mają duchowego potencjału, nie umieją tego wnętrza niczym wypełnić.

Dobrze to również oddaje metafora rozpychającego się słońca - peelka gaśnie, intruz kwitnie.

 

Końcówka jest powalająca.

To jest ostatni etap zawłaszczenia, gdy ofiara całkowicie traci kontakt ze sobą i nie jest w stanie autonomicznie funkcjonować. Znika jej samoświadomość, poczucie wartości, wyrwano jej z rąk wszystkie życiowe stery. Tej kobiety już nie ma, jest tylko przedmiot zaprojektowany do uległości i strachu, aby narcystyczne ego nie rozsypało się w konfrontacji z prawdą.

[aniat.]

@vioara stelelor Dużo przemyśleń i jestem Ci wdzięczna, że miałaś ochotę pobawić się moim wierszem. Twoja interpretacja podoba mi się, popatrzyłam zupełnie inaczej na swój wiersz. Dziękuję. Miłego wieczoru

Edytowane 22 Lutego przez aniat. (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@aniat. jakoś tak mocno utożsamiam się z wierszem, aż do ściśnięcia w gardle...I o to chodzi w poezji, pięknie.

[Natuskaa]

Te druty kolczaste przypominają mi znajomy obrazek w okolicy. Miejsce w którym powaga jest wymagana jakimś niepisanym prawem, miejsce na którym działo się to, co łamie ludzi i zostawia po nich zgliszcza... nawet jeśli przeżyją. Miejsce zadumy. 

Jako dziecko (szkoła podstawowa) chodziliśmy tam grabić liście na jesieni i faktycznie każdy śmiech, taki nawet dziecięcy był nie na miejscu... tam świat stoi w miejscu, poważny i smutny.

Piękny wiersz.

 

Pozdrawiam :)

[aniat.]

@Natuskaa Jesteś osobą, która właściwie odczytała ten wiersz. Bo on właśnie mówi o wizycie w tym miejscu. Dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 @vioara stelelor Jestem Ci wdzięczna, że miałaś ochotę pobawić się moim wierszem. Twoja interpretacja podoba mi się, popatrzyłam zupełnie inaczej na swój wiersz. Dziękuję. Miłego wieczoru

Edytowane 23 Lutego przez aniat. (wyświetl historię edycji)