liryka w kryzysie bezdomności 2

[MIROSŁAW C.]

 

na rozgrzanej ziemi
noc 
bez snu

 

wystarczy

 

że jesteś
serce na dłoni
zamknięte pięknem

 

gdy człowiek umiera
w znieczuleniu
przekleństw i trunków

 

nad światłami latarni
radosny
upiorny śpiew

 

baby na miotle
w miejskim stosie

 

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.

 

Czytam to jak sen na granicy jawy - obrazy nie tłumaczą się, tylko zderzają. "Serce na dłoni zamknięte pięknem" obok człowieka umierającego w znieczuleniu. Coś w tym bardzo niepokojącego i jednocześnie czułego.

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97

Dualność ma się dobrze na małej błękitnej planecie  :)

Dziękuję bardzo za komentarz.

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja jestem ciekawa, kto to może być.

Kto jeszcze jest w stanie zauważyć człowieka w kimś, kto dogorywa w najgłębszym upadku.

I myślę, że nie chodzi tu o śmierć fizyczną, ale o umieranie człowieczeństwa, które może uratować dobry gest.

Tak sobie pomyślałam, że baba na miotle (czarownica - palona na stosie - czyli też znajdująca się poza nawiasem poukładanego społeczeństwa) może być jakąś współtowarzyszką niedoli.

Która rozumie, jest obok, ma serce na dłoni, choć oczywiście nie wygląda to sielankowo, jak to w świecie bezdomnych.

Ale to też są ludzie i zachodzą między nimi takie same interakcje.

One nam się wydają już w jakiś sposób - ze względu na wykluczenie - niefunkcjonalne, irracjonalne.

Ale są równoważne, jeśli chodzi o ich wagę i znaczenie, dla każdego człowieka.

[MIROSŁAW C.]

@vioara stelelor

Przez chwilę myślałem,  że sam napisałem suplement do wiersza  :)

Dziękuję bardzo,  tu już nie można nic dodać...

Pozdrawiam.