Granica

[viola arvensis]

A tam za moją granicą
spokojnie, wygodnie mieszkam
to tam oswajam potwory
i tam natrętny strach pierzcha.

W cichości serca, z pokorą
układam się wciąż na nowo
wygaszam burze, pożary
łagodne przyjmuję słowo.

Flirtuję z pogodą duszy
ta przetrwa gdy wszystko minie
przyjmuję bożą opatrzność
przestaję myśleć o winie.

I tam za moją granicą
jest ogród anielskich poruszeń
nie znajdziesz tam lęków, obawy
tam kwiaty kwitną od wzruszeń.

Tam nigdy nie pytam "dlaczego"
lecz łzami podlewam nadzieję
i sama graniczę już z cudem
bo z życia własnego się śmieję.

[Charismafilos]

@viola arvensis mimo wszystko jakiś niepokój jest... tam za tą granicą, chyba?...

[viola arvensis]

@Charismafilos za moją ? Nieee, chyba, ze ktos lub coś wpycha się na siłę ... 

[Charismafilos]

@viola arvensis oj nie ja do PLki piję ;) 

a i fakt jak buc jaki szlaban łamie, to niefajnie...

[Leszczym]

@viola arvensis Podoba mi się i podoba mi się ten znakomity u Ciebie rodzaj przewrotności, ale w sumie jakby się zastanowić to słusznej :))

@Charismafilos Słuchaj Kolego, Ty napisz tutaj w końcu jakiś wiersz...

[Charismafilos]

@Leszczym dziękuję za ciekawość i dobre słowo - naprawdę doceniam i szanuję :)

Dziś jakoś szczególnie mnie tu bombardują o... publikację, ale ja wciąż za wieszczem:

Niechaj mię Zośka o wiersze nie prosi!

Nie po to tu jestem :)

@viola arvensis wybacz Fiołeczku za prywatę.

[viola arvensis]

@Leszczym o! Dziekuję.

 

Słuszna przewrotność - to sformułowanie niezwykle mi się podoba i rzeczywiscie do mnie pasuje

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Charismafilos a przepraszam, że tak zapytam prosto z mostu - nie jestes tu żeby publikować, to w jakim celu? 

Czytać, dyskutować czy moze cos jeszcze innego?

(babska ciekawość, bez obrazy)

[Charismafilos]

@viola arvensis nie wypada mi teraz, niewieście - acz ciekawskiej i to po jej stronie granicy ;) - nie dać odpowiedzi...

...co tu robić...? co tu robić...?

ja tutaj... szukam... człowieka (wiem mało oryginalne i nie ma się nawet co równać pomysłodawcy)

i drugie... mam takie małe krzesiwko... i krzesam dobro, albo dobrze krzesam.

i trzecie to - lubię Was poczytać i zachwycić się ile talentów jest na świecie pięknych :)

Kurtyna!

Post ten ulegnie samozniszczeniu po 32 min 12 sek ;)

[viola arvensis]

@Charismafilosdziękuję !

Bardzo,  bardzo ładna i sensowna odpowiedź. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - tam kwiaty kwitną od wzruszeń - czysta poezja tak lubię - 

                                                                                                             Pzdr.serdecznie.

[viola arvensis]

@Waldemar_Talar_Talar to bardzo mile.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pięknie dziękuję i przesyłam ciepłe pozdrowienia.

[Jacek_Suchowicz]

ładne

 

więc może przyszła już pora

aby rozwalić granicę

zostawić strachy potwora

wraz z ludźmi rozpocząć życie

 

rozumem serce ostudzić

pokonać wszelką depresję

być w kręgu przyjaznych ludzi

zawładnąć duchową przestrzeń

 

nie czytać żadnych horrorów 

obejrzeć czułe romanse

uśmiech rozlewać wokoło

i z kimś się udać na tańce

 

o łzach też pora zapomnieć

wszystko z pokorą przyjmować

wspomnieć nieszczęścia Hioba

cieszyć się życiem od nowa 

 

wiem że łatwo się udziela rad, ale przy odrobinie samozaparcia można się zmienić

 

Pozdrawiam

 

[Gosława]

To jest bardzo ładny wiersz 

Myślę że każdy z nas ma taką granicę po której przekroczeniu paradoksalnie zaczyna być naprawdę sobą 

W ryzach trzyma nas zazwyczaj odpowiedzialność za własne czyny czasami strach przed karą czy konsekwencje podjętych działań 

Jednak prawdziwa wolność zaczyna się po przrkroczeniu granicy 

Pytanie czy warto

Pozdrawiam serdecznie 

[Berenika97]

@viola arvensis

 

To piękny, niezwykle poruszający wiersz, który czyta się jak balsam dla duszy. Emanuje z niego niesamowity spokój i życiowa mądrość. Świetnie ujęłaś motyw tytułowej "granicy" - tutaj nie jest ona murem oddzielającym od świata, lecz bezpieczną przystanią, w której można odbyć kojącą podróż do wnętrza siebie.

Wspaniałe, pięknie i z pokorą piszesz o "oswajaniu potworów", radzeniu sobie z lękiem i odpuszczaniu samej sobie. Zatrzymuje to na chwilę i sprawia, że ma się ochotę odszukać własny "ogród anielskich poruszeń". Wiersz wyróżnia się też wspaniałą metaforyką. Fragment - "Flirtuję z pogodą duszy , ta przetrwa gdy wszystko minie" - to niezwykle mądre, dające siłę przesłanie.

Jednak to, co najbardziej zachwyca, to genialna puenta - "...łzami podlewam nadzieję , i sama graniczę już z cudem , bo z życia własnego się śmieję"- łzy, które podlewają nadzieję, zamiast ją topić, to bardzo mocny, nieoczywisty obraz. Z kolei ten ostateczny dystans do siebie i świata na samym końcu to chyba największe życiowe zwycięstwo.

Przepiękny wiersz!