Kiplinga człowiek

[Maksymilian Bron]

A przecież możemy mówić sobie prawdę,

rozum zabrania, a serce tęskni z niemocy

Przecież mogliśmy rozmawiać szczerze

nie tasując kart,

nie czyszcząc lustra

 

Nie chowałbym się za roślinami,

serialami i wakacjami,

z tabletkami, którymi chcę przeżyć nasze rozmowy

Nie tasując kart, razem przy ognisku

powiedzieć wszystko co przychodzi do głowy

 

A przecież mogliśmy nie dzielić się

na dwa zwalczające obozy,

albo faszysta, albo lewak – wybieraj,

wciśnij selfie maszerując na wybory

i jak łasisz się do jednych czy drugich,

piszesz systemowe wersy,

byle lodówka oferowała ci

z internetowych zdjęć kęsy

i nie używaj rymu

to nie modne i śmierdzi Częstochową

i nie pisz w pierwszej osobie

to mogą jedynie wybrani,

a najlepiej niech słowa tworzy sztuczna inteligencja,

wyśpiewasz je tylko dostając nagrody,

pieniądze na ciuchy, żarcie, rozrywkę, podróże, seks,

jak będziesz posłuszny

wszystko to możesz mieć

i możesz nie być robolem

Bądź pięknym klasistą

Od rasistów wyzywaj biedniejszych

Zmieniaj make – up,

nie czyść serca,

bo na trzeźwo

nigdy byś nie łamał pod kimś krzesła,

nie czyść serca,

bo jeszcze je usłyszysz

 

A przecież

nie musimy tasować kart

i różniąc się pięknie

omijać lustra i kasyna,

by nie rozłączyć serc

nawet jak opadną ręce

przez chwilową złość,

bo nauczyliśmy się wybaczać

i wreszcie jesteśmy jak Kiplinga człowiek

bez przeszłości i broni,

by nie stanąć znów

przeciw sobie