bezczas

[Wiechu J. K.]

Bezczas

 

kognitywna rzeczywistość 
i prochy skamieniałe wiekami
enigmatyczne w otoce krystalicznych 
wiecznie istniejących okoliczności
i bytów z przeszłości nieustannie tworzących 
ślady przemijania i punktów bez powrotu 
 

[vioara stelelor]

@Wiechu J. K.Ciekawie pokazujesz zjawisko czasu, który w tym wierszu ani nie jest linearny, ani cykliczny, tylko przypomina jednorodną kipiel, w której wszystko się dzieje jednocześnie - historia, teraźniejszość i przyszłość. Przypomina to trochę matnię, a trochę jakąś odmianę absolutu.

Niewykluczone, że nawiązujesz do form istnienia po śmierci. Niedawno oglądałam na YT filmy o tym, jak AI wyobraża sobie różne zjawiska, które niepokoją i fascynują człowieka. Interesująco opowiadała właśnie o tym, co dzieje się po śmierci - to trochę podobna wizja - ugrzęźnięcie algorytmu w sobie samym, po odcięciu od źródła.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@vioara stelelor Pisząc te zdania, myślałem o kosmicznych zjawiskach jakimi są czarne i białe dziury we wszechświecie. Czasami jedno słowo, które wpadnie do umysłu przez oko czyt. oczy, potrafi zobrazować myśl, która nazywa się wiersz. Tym słowem jest Bezczas. Czytam obecnie książkę w której pojawiło się to słowo i to był zaczyn do napisania wiersza.

Jestem bardzo miło zaskoczony tak obszernym komentarzem, który sam w sobie jest jak perełka  literacka. Rzeczywiście jeśli źródłem jest Wszechswiat to życie i śmierć są tylko słowami, które przedstawiają istotę istnienia rzeczywistości, coś umiera aby coś nowego mogło się narodzić.

[Alicja_Wysocka]

@Wiechu J. K.

 

Najmocniej wybrzmiewają dla mnie „prochy skamieniałe wiekami” i finał z „punktami bez powrotu” - tam obraz spotyka się z refleksją.

Czytam ten wiersz jako medytację nad śladami, które zostają, nawet gdy wszystko inne już odpłynie.

[viola arvensis]

@Wiechu J. K. jest jakaś enigmatyczna siła w tym krótkim utworze. Do zadumania.

Pzdr.

[Berenika97]

@Wiechu J. K.

 

Bezczas jako przestrzeń, gdzie przeszłość wciąż trwa - te "prochy skamieniałe" paradoksalnie są "wiecznie istniejące". Piękna medytacja nad czasem, który nie przemija, tylko nawarstwia się.

Czytam to jak geologiczną warstwę świadomości - wszystko tu jednocześnie- przemijanie i trwanie, punkty bez powrotu i wieczne okoliczności.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo :)

@viola arvensis Dziękuję Viola :)

@Berenika97 Dziękuję Berenika :)

 

 

 

 

************************

Edytowane 1 godzinę temu przez Wiechu J. K. (wyświetl historię edycji)