bezczas

[Wiechu J. K.]

Bezczas

 

kognitywna rzeczywistość 
i prochy skamieniałe wiekami
enigmatyczne w otoce krystalicznych 
wiecznie istniejących okoliczności
i bytów z przeszłości nieustannie tworzących 
ślady przemijania i punktów bez powrotu 
 

[vioara stelelor]

@Wiechu J. K.Ciekawie pokazujesz zjawisko czasu, który w tym wierszu ani nie jest linearny, ani cykliczny, tylko przypomina jednorodną kipiel, w której wszystko się dzieje jednocześnie - historia, teraźniejszość i przyszłość. Przypomina to trochę matnię, a trochę jakąś odmianę absolutu.

Niewykluczone, że nawiązujesz do form istnienia po śmierci. Niedawno oglądałam na YT filmy o tym, jak AI wyobraża sobie różne zjawiska, które niepokoją i fascynują człowieka. Interesująco opowiadała właśnie o tym, co dzieje się po śmierci - to trochę podobna wizja - ugrzęźnięcie algorytmu w sobie samym, po odcięciu od źródła.