Taki ja

[vioara stelelor]

Bywam zwyczajny, nieliryczny,

w kiepskim humorze, z ciężką głową;

co mogę - psuję, brnę w kaprysy

i chwytam ciebie wciąż za słowo.

 

W kuchni przy oknie czasem staję,

patrząc, jak śnieg się w miasto wgryza;

przepijam grzańcem głupie żale,

spleen się rozpycha w moich myślach.

 

Bywam codzienny, wciąż w sprzeczności

z tym, co bym pragnął tobie przyrzec;

bez nimbu, skrzydeł i pozłoty

taki ja - losu niedobitek.

 

A jednak, kiedy noc zapada,

twoje dobranoc serce grzeje,

otwieram laptop, gaszę światła...

...to mój czas, by podbechtać wenę.

 

Maleńki kluczyk ściskam w dłoni,

portale baśni nim otwieram,

i składam w wiersz najczulsze strofy,

kochana - przecież wiem, że czekasz.

[Annie]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Sliczne.

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor 

Najpiękniejsze w tym wierszu jest to, że nie udajesz skrzydlatego - tylko prawdziwego.
I może właśnie dlatego te strofy tak dobrze grzeją.

A ten „losu niedobitek” coś mi tu nie pasuje… bo spod tej zwyczajności bardzo wyraźnie prześwituje ktoś, kto dobrze wie, jak poruszyć czyjeś serce.

W Twoim wierszu ukrywa się prawdziwe ciepło.

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ale mi za to pasował do rymu :)

Dzięki za czarodziejski eliksir w filiżance :)

 

@AnnieDziękuję :)

Edytowane 10 minut temu przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelorNo dobra, wszystko jasne, znaczy do rymu, a tak w ogóle nieprawda

 

Ok. Kłamczuszka! 

[vioara stelelor]

@Alicja_WysockaZażalenia, to proszę kierować do peela.

Ja tylko spisałam, co mi opowiedział  przy tym grzańcu :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

jak to było?

 

Prawdy w tym ani, ani

przez poetycki przymus

mogę przecież nakłamać

byle było do rymu

 

Jasne :)