Gra na czas

[petros]

Noszę miłość jak bilet w kieszeni –
ważny, lecz nieskasowany.
Chcę wejść, usiąść przy kimś,
a stoję w przejściu, pół kroku od życia.

 

W myślach – zachwyt i alarm.
Twe spojrzenie –
jak klucz w zamku,
chce przekręcić mą duszę.

 

A ja wciąż słyszę:
czekaj na wersję „bardziej”,
jakby serce miało regulamin zwrotów.

 

Śmieszne to, bo tęsknię jak bohater romansu,
a uciekam jak księgowy od ryzyka:
liczę procenty, ważę wady,
robię bilans ciepła w człowieku.

 

Bezdech lęku mnie ściska,
więc udaję luz,
a nocą gra w piersi małe kino:
ja i Ty… i drzwi, których nie domykam…
i budzi mnie serce drżące
wciąż w trybie podglądu.

 

Patrzysz tak, jakbyś już wiedziała,
że moje „zobaczymy”
to czułe kłamstwo,
talizman przeciwko bliskości.

Ale dajesz mi jeszcze szansę
w tej grze na czas.

A ja milczę – jakby od tego zależało
czy zdążę w ostatniej sekundzie
wybrać człowieka
zamiast próżnego marzenia…

[Leszczym]

@petros Znany to ogólnie w narodzie sposób gry na czas :))

[Alicja_Wysocka]

@petros To nie jest gra na czas, tylko gra z własnym strachem.
Ten „księgowy od ryzyka” nie bawi -on boli, bo jest prawdziwy, nie widzę śmieszności.

Widzę kogoś, kto bardzo chce, a jeszcze bardziej się boi.
I to jest boleśnie ludzkie.
Czasem największą odwagą jest przestać liczyć i wybrać człowieka.
Ten wiersz zatrzymuje właśnie w tym pół kroku.

 

[KOBIETA]

@petros

 

Bardzo mi się podoba :) opowieść o lęku przed bliskością …

 

pozdrawiam :) 

[Berenika97]

@petros

 

Metafora biletu nieskasowanego to trafny obraz miłości w trybie zawieszenia. Rozkładasz mechanizm auto-sabotażu, tę wojnę między zachwytem a rachunkowością uczuć. To wiersz zbudowany na paradoksach - czułość i ucieczka, tęsknota i bilans strat, bliskość i drzwi niedomknięte.  „Serce w trybie podglądu" to obraz, który długo zostaje, bo język balansuje tu między liryką a ironią i właśnie w tym napięciu tkwi siła tego świetnego tekstu. 

[Natuskaa]

A więc spacerujesz, z biletem w kieszeni. Wielu tak spaceruje. Mamy ogromny park, ziemia to ogromny park. Jest tu dużo spacerowiczów, obojętnych w tym swoim "zobaczymy". Milczenie jakże wymowne, bardzo mi tu pasuje... warto wszystko dokładnie przemyśleć.

Podoba mi się wiersz.

 

Pozdrawiam :)

 

 

[Myszolak]

@petros Taka nadmierna ostrożność chroni człowieka przed zranieniem i czasami jest to słuszne, bo nie każdy jest w stanie nas zrozumieć, a rozmowa z kimś z kim nasze wnętrze odbije się od ściany zamiast zostać zgłębione i rozwinięte jest bardzo bolesna i jeszcze bardziej zamyka...no ale właśnie czasami zamyka nas na dobre przed tymi, co chcą pojąć... Najbardziej uderzył mnie w twoim wierszu ten pośpiech, ten strach, że czas jest ograniczony, że trzeba się zdecydować, bo inaczej ta bliska osoba odejdzie. A z takim lękiem tym bardziej nie ma przestrzeni na to, by się otworzyć.