Z okna samolotu

[APM]

Z okna samolotu

Ludzie starają się

Kreseczki ulic układają

Na kamieniach budują

Wieże do samego nieba

W wierze pochyleni

Drepczą niewidoczni

Kochają, zdradzają

Rodzą się i umierają

 

W oczach słońca

Jak jednodniowe motyle

Albo szkielet dinozaura

Znaleziony przypadkiem

Giną

Promieniem oka dotknięci

Marząc dalej o kosmosie

I jego dziurach

Przepaścistych

Edytowane 4 godziny temu przez APM (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@APM

Miłoi sympatycznie

mimo młynu gdy .

bliżej się przyjrzymy. 

 

Pozdrawiam serdecznie 

[viola arvensis]

@APM tak wlasnie jest. A wydaje nam się, że jestesmy wielcy bogowie.

Fajnie napisane.

[APM]

@andrew Dziękuję

@viola arvensis Dziękuję

[Berenika97]

@APM

 

Od "kreseczek ulic" do "przepastnych dziur kosmosu" - cała ludzka tragikomedia w kilkunastu wersach. Jesteśmy niewidoczni, ulotni jak jednodniowe motyle, a mimo to budujemy wieże "do samego nieba". Ten kontrast między małością istnienia a wielkością dążeń jest przejmujący.

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@APM - pyszne, tłuściutkie słowo! Mniam :) Podoba się samolotowanie ;)