Sklep pana Kumara

[Lenore Grey]

 

 

„Odpowiedź na każde pytanie. Za jedyne 3 funty!” – głosił szyld sklepiku w jednej z wąskich londyńskich uliczek. Zatrzymałem się i spojrzałem przez witrynę na regały. Zajmowały je

szklane kule, wypełnione czymś przypominającym fioletową mgiełkę; kły pomalowane na jaskrawe kolory; egzotyczne instrumenty, fiolki, wyszczerbione szklanki, szpetne bibeloty i pluszowy Cerber z czerwonymi oczyma. 

   Zastanawiałem się, po jakie licho ktoś miałby kupić cokolwiek z tej osobliwej kolekcji. Chociaż... ciotka Judy z pewnością sprawiłaby sobie takiego pluszowego Cerbera. Ta kobieta miała półkę pełną obrzydliwych pluszowych kotków nad równie obrzydliwą pluszową kanapą. 

   Moje spojrzenie jeszcze raz powędrowało do szyldu. „Odpowiedź na każde pytanie. Za jedyne 3 funty!” – odczytał w mojej głowie głosik entuzjastycznego spikera. 

   Dzwoneczki zadźwięczały, gdy chwilę później wszedłem do środka. Drewniany parkiet skrzypiał. Sklep był o wiele większy, niż mogłoby się wydawać, a… 

   Spod sufitu, na srebrych łańcuszkach, zwisał gigantyczny krokodyl.

   Przeszedłem kilka kroków, wciąż unosząc głowę (coś mówiło mi, że podbrzusze krokodyla może zaraz rozświetlić wbudowana w nie żarówka), potem się rozejrzałem. 

Otaczały mnie przedmioty o różnych kształtach, kolorach i fakturach. Jedną ścianę zapełniały zdobione ramy entomologiczne z motylami., Na kamiennym postumencie, w przeszkolej kopule, znajdował się szkielet strusia. U stóp postumentu stała tabliczka z napisem: „Nie przeznaczone na sprzedaż”. 

   Znad lady spoglądał na mnie sprzedawca. Miał starannie utrzymany wąs, krótkie siwe włosy i okulary lenonki, które pomniejszały mu oczy.

   Patrzyliśmy na siebie przez chwilę, aż w końcu przypomniałem sobie o języku w gębie:

   – Dzień dobry.

   – Dzień dobry. Nazywam się John Kumar.

   Żaden sprzedawca, ani wcześniej, ani później, mi się nie przedstawił, toteż moja twarz musiała zdradzić zdziwienie.

  Machnął ręką.

   – I tak pewnie nie zobaczymy się już nigdy więcej, więc dlaczego nie mielibyśmy się sobie przedstawić? – spytał.

  Wzruszyłem ramionami.

   – Lucas Logan.

   – I czego tu szukasz, Lucas?

   – Nie wiem – odparłem. – Tak tylko… się rozglądam.

   Uśmiechnął się.

   – Czyli już jesteś w mniejszości.

   Nie do końca zrozumiałem, o co mu chodziło, ale również się uśmiechnąłem.

   – Ten szyld... co on oznacza? – odezwałem się.

   Pan Kumar zdjął lenonki, chuchnął na szkła, i znów je założył. 

   – No… oznacza tyle, że odpowiem za każde twoje pytanie za jedyne 3 funty.

   – Naprawdę?

   – Tak.

   – Dlaczego wywiesił pan taki szyld, a nie na przykład…nie wiem… „Gabinet osobliwości Johna Kumara”?

   – Każdy widzi te, jak to ładnie ująłeś, osobliwości przez witrynę. A kto wiedziałby, że odpowiadam na każde pytanie? I to za – zachichotał – jedyne 3 funty?

   – A więc, gdybym dał panu te 3 funty…

   – Odpowiedziałbym na 5 pytania. Tak. Na jakikolwiek temat, zgodnie z prawdą.

   – Czyli nie na każde – wytknąłem. – Tylko na 5.

   – Na 5 za opłatą, na resztę za darmo.

   – A czym się różnią te za opłatą od tych za darmo?

   – Te pierwsze, to takie, nad którymi ludzie muszą się trochę zastanowić. A te za darmo… cóż, jestem sprzedawcą. Nie mogę pobierać opłat za pytania: „Czy ten pluszowy Cerber ma moc odganiania złych dusz?”, nie sądzisz?

   – Ktoś naprawdę o to zapytał?

   – Nie, to akurat zmyśliłem.

   Zanim zorientowałem się co robię, wyciągałem już portfel z kieszeni kurtki. Podszedłem do lady i wręczyłem panu Kumarowi 3 funty.

   Schował pieniądze do kieszeni. 

   – Zgubiłem kluczyk do kasy – wyjaśnił poufałym szeptem. Po czym dodał: – Zastanów się dobrze. Odpowiem na 5 twoich pytań. Nigdy się nie mylę.

   – Odpowiem na 5 twoich pytań – powtórzyłem. – Tak powinno pisać na szyldzie.

   – Być może. Ale mniejsza o to. Zastanów się.

   – Co mam zrobić, żebym być szczęśliwy? 

   – Najpierw musisz być nieszczęśliwy.

   Mina mi zrzedła.

   – A co mam zrobić, żebym był bogaty?

   – Najpierw musisz być biedny – brzmiała kolejna natychmiastowa odpowiedź.

   – Jest pan jakąś nieudolną wróżką? – palnąłem bez namysłu. – I zawsze mówi pan paradoksami?

   – Nie. I często tak.

   Ugryzłem się w język, żeby nie powiedzieć czegoś niemiłego. 

   Po chwili zapytałem jednak:

   – Kim będę w przyszłości?

   – Kimś, kto zawsze będzie żałował, że zmarnował swoje 3 i 4 pytanie.

   – Proszę oddać mi moje pieniądze.

   Pan Kumar przechylił głowę w bok.

   – Odpowiedziałem na twoje pytania, Lucas.

   – Wcale nie, nie odpowiedział mi pan. Niczego się nie dowiedziałem.

   – Dowiedziałeś się tyle, ile chciałeś się dowiedzieć. Mówiłem tylko prawdę.

   Odwróciłem się i wyszedłem bez słowa. A kiedy przechodziłem pod krokodylem – jego podbrzusze rozświetliło się żółtym blaskiem.

 

 

   

 

Edytowane 25 Kwietnia przez Lenore Grey (wyświetl historię edycji)

[bazyl_prost]

@Lenore Grey Philip K. Dick trochę , pomieszany z wschodnią bajeczką

Edytowane 15 Lutego przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[Lenore Grey]

@bazyl_prost nie znam, chętnie go poczytam, polecasz coś?

[bazyl_prost]

@Lenore Grey to science fiction, np . "Możemy cię zbudować", "Ubik" , "Valis", "krótkie życie różowego Oksforda"

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Fajnie, że piszesz opowiadania. Wrócę do niego jutro. :) 

[Simon Tracy]

@Lenore Grey Świetnie się czyta bo to absolutnie moje ukochane klimaty i stylizacja epoki i języka.

Już od pierwszego akapitu znałem odpowiedź na Twoje pytanie niczym Kumar :) przecież to czysty Schulz i jego surrealizm. "Ulica krokodyli" i ogólnie "Sklepy Cynamonowe".

Cudownie się czyta mając świadomość tego na czym się wzorowałaś. 

Warto było czekać.

Jest doskonałe :)

[Lenore Grey]

@Simon Tracy Dziękuję ślicznie:⁠^⁠)

[Berenika97]

@Lenore Grey

 

Świetna historia o tym, jak czasem dostajemy dokładnie to, o co prosimy - tylko nie w sposób, jakiego się spodziewaliśmy. Morał - nigdy nie zadawaj pytań egzystencjalnych, gdy jesteś zdenerwowany. I zawsze czytaj regulamin przed zapłatą. Zakończenie z krokodylem to idealny akcent!  Pozdrawiam