Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@tetu ten wiersz jest dla mnie takim manifestem afirmującym życie, czego dowodem jest dla mnie to zaklinanie lata...Zimno, czyli te trudne emocje mają odejść, stopnieć i zrobić miejsce na pozytywne zdarzenia i uczucia...Zaintrygowała mnie końcówka- to zestawienie śmiechu z grzechem. Tak sobie myślę, że dobrze ,gdy w życiu znajdujemy miejsce na jedno i drugie i akceptujemy też te gorsze jego aspekty. Równowaga wszak musi zostać zachowana:) Wiersz super!

Gość vioara stelelor
Opublikowano (edytowane)

@tetu Piękny wiersz o odbudowywaniu relacji. Zima, chłód uczuć, zamrożenie komunikacji - to już przeszłość. 

Myślę, że czasowo osadzony jest w trakcie ważnej, oczyszczającej rozmowy.

A później obrazowanie przechodzi w kierunku radosnej nadziei, planów, naprawiania, emocjonalnego odrodzenia. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Ten fragment jest dla mnie najbardziej intensywny, poruszający. 

Świt również symbolizuje dobry, jasny początek i harmonię.

 

Opisujesz wspaniałe chwile przebaczenia, zrozumienia, pojednania. Rzeczywistość emocjonalna, w jakiej ulokowałaś peelkę oraz adresata, to przestrzeń niezwykłych wzruszeń, bliskości, czułości, gdy wszystko jest nowe, gdy czuje się wdzięczność i spokój. Opadają zasłony, ból znika, powraca ufność i ciepło, po hibernacji i wycofaniu.

 

Gratuluję wiersza.

Edytowane przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Amber bardzo fajnie, że tak wybrzmiał. Dziękuję i  pozdrawiam. 

 

@Berenika97 masz rację. Bardzo Ci dziękuję za odwiedziny. Pozdrawiam.

 

@hollow man  dziękuję za słowo i taki odbiór wiersza. Miłego.

 

@iwonaroma dziękuję:) Fajnie że wspominasz o tytule. Serdeczności. 

 

@Charismafilos  dzięki bardzo. Skojarzenia ważna rzecz;) Pozdrówka.

 

@Jacek_Suchowicz dziękują za muzyczny prezent. Piękna piosenka. Pozdrawiam. 


@Mitylene  bardzo mądry komentarz. Pięknie dziękuję. Pozdrawiam.

 

@vioara stelelor piękny i mądry komentarz, Bardzo dużo stąd wyniosłaś. Niezmiernie mnie to cieszy. Doceniam pracę jaką włożyłaś w te słowa. Dziękuję. Pozdrawiam. 

 

 

@Rafael Marius @Poezja to życie @Natuskaa @Wiechu J. K. @lena2_  serdeczne dzięki. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...