jak to dobrze

[iwonaroma]

że jestem sama z tobą 

mój wierszu

 

nie jesteś gadatliwy 

kiedy tego nie chcę 

milczysz i snujesz się tylko

pajęczą nicią 

wśród neuronów 

 

gdy mam ochotę na rozmowę 

i ty jesteś chętny 

wymieniany się radośnie

ja tobie myśl 

a ty mi wers

 

kiedy płaczę 

płaczesz wraz ze mną 

prawdziwe 

nie udajesz

a gdy się śmieję 

i ty się śmiejesz

perliście lub ironicznie 

tak jak chcę 

 

nie wyrastasz ponad mnie 

przed tobą nie muszę 

czuć się mała 

 

a gdy wpadam w dół 

łagodzisz ból 

dotykiem liter

które składają się w słowa 

'nie płacz, kocham cię'

 

jesteś doskonałym lustrem

ale nie starym 

z ciężkim ołowiem 

i trującą rtęcią 

 

lecz wiecznie młodym 

migotliwym

srebrno biało świetlistym

 

moim księżycowym towarzyszem

 

od nowiu do pełni

 

 

[Marek.zak1]

Są takie utwory, stworzone przez artystów, które wyrastają ponad wszystko inne, co stworzyli i ponad ich samych. Może jednorazowy przypływ weny, geniuszu, czy łaska z niebios? 

Pozdrawiam