Tęczowy artefakt

[vioara stelelor]

 

Czerwień: szkarłatne róże, które dumnie zakwitają z każdym tanecznym krokiem, postawionym w trawach ogrodu.

Pomarańczowy: idealnie okrągły szklany owoc, w którym smak oraz aromat stały się płynnym blaskiem.

Żółty: światło latarenek, zawieszonych przez smukłe dłonie hamadriad wśród spowitych seledynową poświatą dębów i buków.

Zieleń: odbicia liści w cyrkoniach udających rosę.

Błękit: ach, niebo!

Różowy: gładkie policzki bez skazy i przysiadające na nich fosforyzujące motyle. W zasadzie to jedno i to samo - identyczna delikatność zakazanego.

Fiolet: klejnoty, w które czarodziejski dotyk zmienia wszystko, co żywe.

Nad miejscem, gdzie przed chwilą tkwiłem jak bezużyteczny artefakt, a może nad jednym z moich nieobutych i nieodzianych wierszy, unosi się i jarzy jaskrawymi barwami magiczny brokat. Wiatr kołysze rozwieszonymi nad horyzontem dzwonkami z przezroczystej landrynkowej masy.

 

A gdyby tak opowiedzieć tę bajkę inaczej?

Czerwień: kubek. Przez cały dzień popijam z niego kawę.

Pomarańczowy: przyklejona do drzwi lodówki samoprzylepna karteczka, na której zanotowałem tamtą pamiętną datę oraz godzinę. Po raz pierwszy wtedy odważyłem się wyznać miłość.

Żółty: lampka nad biurkiem; krąg światła padający na stertę zakurzonych almanachów, słowników, tomików pokonkursowych.

Zieleń: prawie na każdej mojej fotografii wyrasta nieśmiałymi, niepozornymi kępkami ze spękań chodnika, ze szczelin w murach, spod śniegu, z gruzowisk.

Błękit: ach, niebo!

Różowy: kostka glicerynowego mydła w łazience.

Fiolet: wzorek na moim ulubionym swetrze.

W miejscu, gdzie znalazłem się obecnie, nic się nie dzieje. A niektóre wiersze i myśli nauczyłem się przemilczać z większą zapewne niż trzeba, nieprzemakalną przezornością.

Mój świat i moje serce też mają swoje tęcze. Może kiedyś ktoś to zauważy.

Edytowane 11 Lutego przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor Masz niezwykłą zdolność nadawania zapachu i ciepła zwykłym rzeczom. Zakładasz mi tęczowe okulary zachwytu  i on jest  jest uczciwy. pachnie, oddycha i żyje – to znaczy, czuję go całą sobą.

[violetta]

@vioara stelelor słodkie:)

[bazyl_prost]

Autor ukazuje dwie perspektywy widzenia świata , jakby naturalną wysokiej klasy ludzką i chemiczno-przemysłową trochę śmietnikową, punktem zbiegu jest tylko niebo ale i to jest inne bo inne jest światło i pogoda , można powiedzieć że tak było a jak będzie to już zależy od nas.

[vioara stelelor]

@Alicja_Wysocka Dziękuję :)

@violetta A właśnie chciałam trochę odsłodzić tę tęczę ;)

@bazyl_prostOdwieczny konflikt: piękno czy prawda?

 

 

[bazyl_prost]

@vioara stelelor piękna prawda, idealizm praktyczny, oczywiście bez okrucieństw

[violetta]

@vioara stelelor fajnie o kolorach:)

Do ulubionych idzie:)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jakoś zawsze miałam problem ze zdefiniowaniem piękna.

Bo świat idei jest a priori światem życzeniowym. Zakładamy, że coś istnieje, a piękno do tego czegoś powinno zbliżać się, jak do limes.

A w realnym życiu zawsze temu pięknu mówi się sprawdzam. I jest ono cechą, a nie wyobrażeniem cechy, którą odbiorca chciałby zobaczyć.

Edytowane 11 Lutego przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[bazyl_prost]

@vioara stelelor piękno to życie , specyficzny układ hormonów , piękno to poważna rzecz bo daje życie, must keep the mood

Edytowane 11 Lutego przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)

[vioara stelelor]

@violetta Miło mi :)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czyli w zasadzie chodzi o czytanie sercem, i że zachwyca, itp.

A Gałkiewicz już wykuł na pamięć, że autor wielkim poetą był.

[bazyl_prost]

@vioara stelelor tak zachwycać ma i nie być zbyt ognista piękna poezja umie unieść życie