Szwy

[Leroge]

Krzemowe wraki zagniłych okien

Owijam szczętnie ponurym wzrokiem

I słysząc wciąż grad bijący do boju

 W cieniach zaczekam na światło pokoju

 

A wtedy szereg milczących istot

Wokół mnie legnie jak czujny kot

Każąc mi żyć cudzym cierpieniem

Tym srebrno-złotym pożywić marzeniem 

 

Że gdzieś wśród lamp na starej skale

Odszukam serce tak miłe wytrwale

Co da mi przysiąść na parę chwil

Po trudnych przepraw tysiącach mil

 

A ja skruszony zostanę na zawsze

W cudzej miłości wpatrzony pejzaże 

I tam będę brodził w jej rzekach 

Łagodząc szwy przeszłego cierpienia

[bazyl_prost]

@Leroge odczytuję próbę uwiedzenia poety w skomplikowane meandry jeszcze bardziej skomplikowanej historii , jakby nie można było inaczej a podobno można. Non stop jestem w takiej sytuacji ale otworzyłem się na nowość.

Edytowane 1 godzinę temu przez bazyl_prost (wyświetl historię edycji)