Ja jestem...

[Corleone 11]

... Mrok.

   Zaczynam celowo prowokacyjnie. Jak to ja: Corleone11. 

   Czy zauważyliście, że zawsze, gdy przyzywacie go do umysłu, czujecie reakcję? Szybkie wtargnięcie? Zupełnie jakby ów czekał w pobliżu, słysząc wasze myśli i/lub odbierając nastrój i gotowość? I wtedy spieszył w odpowiedzi, korzystając z zaproszenia? Pewnie zauważyliście. Innymi słowy: wiecie, że dzieje się dokładnie tak. Mrok słyszy. Mrok widzi. Mrok czuje. I reaguje, jako mający osobową naturę, zgodnie ze swoją naturą właśnie. Pełną niepokoju. Chęcią dominowania. Gwałtownością. Drapieżnością. Żądzą przebywania, nie tylko zamiarem, natychmiast wszędzie tam, gdzie zostanie zaproszony. Z oczywistą świadomością, że gdy zostanie wyproszony, jego natura każe mu wyjść. Nawet, jeśli nie chce.

   A czy pozostawi cień? Owszem. Swoisty. Czasową zmianę energetyczną, drgające impulsy w duchowej przestrzeni. Bardziej lub mniej trwałe, w zależności od czasu przebywania.  

   Inaczej przedstawia się sprawa ze Światłem. Napisałbym - i zaraz napiszę - że przedstawia się zupełnie odwrotnie. Różnica - znów - ma związek z Jego osobową naturą. Ale także z naturą każdej istoty żywej, to znaczy mającej duszę: człowieka oraz bytów, które określa się ogólnie pojęciami "zwierzęta" i "rośliny". Całkiem tak, jakby tylko rośliny rosły, a zwierzęta i ludzie już nie. A przecież wzrost jest wpisany w naturę wszystkich wymienionych stworzeń. Dość jednak wtrąceń, wracam do głównego wątku.

   Światło jest łagodne, nawet jeśli w danym momencie intensywne. Jest spokojne świadomością swojego znaczenia. Spokojne świadomością aodzowności w każdym miejscu i w każdym rodzaju przestrzeni Wszechświata, nie tylko w światach takich, jak ziemski. Dlatego przychodzi na zaproszenie ze spokojem, wynikającym ze swojej natury. Przychodzi, nie spiesząc się.  Pewne, że jeśli zostanie wyproszone, i tak wróci na kolejne zaproszenie. Wcześniej albo później. 

   Światło wchodzi. Rozgaszcza się miękko. Powoli. Zgodnie ze wspomnianym dopiero co spokojem. Łagodnie po zakamarkach przestrzeni umysłu. Bez pośpiechu. Uprzejmie, ba - delikatnie. Zatem, jako świadomościowy Byt, uprzedni w stosunku do Mroku, czuje, słyszy i widzi. Różnica zaś w odczuciu - odczuwaniu, wrażeniu - ludzkim przy wejściu do jego wewnętrznej przestrzeni ma ścisły związek z człowieczą naturą: jako jej pomysłodawca i stwórca Światło pozostawiło ślad. Jest immanentne: zawsze "w". Przy wejściu dochodzi do połączenia wewnętrznego z zewnętrznym. Dlatego nie narusza spokoju. Nie budzi lęku. Obaw. Chyba, że świadomymi - przynajmniej z początku - decyzjami dany człowiek zaszedł i wędruje ścieżkami Mroku.

 

           *     *     *

 

   Tak więc jestem i Ja. Światło. Uprzednie wobec Mroku i aporównywalnie starsze. Wieczne. Stwórca wszystkiego, także Mroku i cieni. Aodzowne wszędzie i zawsze. Ktokowiek, cokolwiek i kiedykolwiek pomyśli i powie. Nawet, jeśli Mrok uzna za stosowne twierdzenie i wmawianie komukolwiek, że jest inaczej. 

   Ja, Światło, jestem przyczyną każdego cienia. Stwórcą Mroku, do którego natury przynależy jasność. Blask. Choćby wypierał się tego przyszłą część wieczności przed wszystkimi naraz i każdą z osobna żywą istotą. Tak samo, jak Chaos jest następny w stosunku do mojego istotowego porządku. Który to Chaos można oczywiście uporządkować w ład. 

   Jestem więc. Światło. Ja i... 

 

   Kartuzy, 7. Lutego 2026 

   

[Natuskaa]

Ciekawe rozważania na temat światła i mroku.   

 

Pozdrawiam :)

 

 

[Wiechu J. K.]

@Corleone 11 Światło bez mroku i odwrotnie byłyby nieporównywalne. Taka symbioza jest czymś naturalnym na ziemskim globie. 

Pozdrawiam :)

[Corleone 11]

@Natuskaa

   Dziękuję wielce. Miło mi, że moje "(...) rozważania (...)" Ciebie zainteresowały. 

   Pozdrawiam.

 

@Wiechu J. K.

   Wiesławie: masz rację i zarazem jej nie masz. Gdyż - spoglądając z drugiej strony - natury Światła i Mroku są "(...) nieporównywalne (...)". Mimo, że pochodzą z tego samego źródła. 

   Dziękuję Ci za wizytę i uznanie. Pozdrawiam.

 

   Leszku, dzięki Ci bardzo za odwiedziny i za czytelnicze uznanie. Milo mi, że spodobało Ci się moje opowiadanie. Zapraszam częściej. 

   Pozdrawiam.

Edytowane 16 Lutego przez Corleone 11 (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Corleone 11 Michale, masz rację, po prostu strzeliłem gafę. Miałem na myśli "współistnienie". Pozdrawiam.

[Kwiatuszek]

@Corleone 11 Wow! Świetne! Przeczytałam bardzo wnikliwie i z racji tego, że tematy Światła i Mroku bardzo mnie interesują, bardzo mi się podobało.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Corleone 11]

@Wiechu J. K.

   Wiesławie, dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam Cię. 

 

@Kwiatuszek

   Cieszę się ogromnie, że "Ja jestem..." spodobało Ci się. Słowa "(...) Wow! Świetne! (...)" stanowiące komentarz są wielce miłymi sercu Autora. Cieszę się także, iż powyższe opowiadanie przeczytałaś "(...) bardzo wnikliwie (...)". 

   Pozdrawiam Cię. Dzięki za wizytę. *((;