Przezroczystość

[tetu]

Piotrze 
noc zatyka uszy
coraz rzadziej słyszę jak przychodzisz
księżyc rzuca we mnie kamieniami 
wpadają w pustą przestrzeń 
jakbym była przezroczysta 

 

jak mam rozumieć tę zdradę — ciemność 
która chroni i wypycha jak szmacianą lalkę 
muszę sprowadzić niebo na ziemię 
niech zwróci co nasze

 

biegnij Piotrze 
kiedy będę po kolana w gwiazdach 
wyjmij gwoździe z tej ziemi

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane wczoraj o 14:38 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@tetu fajny wiersz i grafika.

[MIROSŁAW C.]

@tetu

Tekst i grafika, otwierają przestrzeń dla wyobraźni. A co autor miał na myśli, to już inna bajka :)

[tetu]

@violetta dziękuję za słowo. 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pewnie, że tak Mirosławie. Ważne, że coś się otwiera i rezonuje. To taki mój pierwszy eksperyment z grafiką. Choć zastanawiam się, czy obraz nie odciąga za bardzo uwagi od tekstu. Miło, że zajrzałeś i zostawiłeś słowo. Pozdrawiam. 

 

@Charismafilos dziękuję za ślad. 

[vioara stelelor]

@tetu

Naturalny proces zapominania, układania się w pamięci rzeczy na swoim miejscu - bywa czasem postrzegany jak zdrada.

Pojawiają się wyrzuty sumienia, ale czas, cisza - wiedzą, co robią.

[violetta]

Warto sobie znać sprawę z AI, to jest złe. Ciekawe rzeczy mówi Harari.

 

[Jacek_Suchowicz]

@tetu

 

eteryczna paralela zbliżającego się rozstania - przeczucia kobiety przeźroczyście w kilku wersach i rysunku

z nadzieją: muszę sprowadzić niebo na ziemię 

 

Pozdrawiam

[tetu]

@vioara stelelor dzięki za wizytę i dobre słowo. Pozdrawiam.

 

@violetta jeszcze nie słuchałam. Myślę, że wiele rzeczy jest złych. Na pewno we wszystkim co się robi trzeba zachować zdrowy rozsądek, dystans, umiar i przede wszystkim siebie. Nie zgubić swojego JA wśród sztucznych tworów, ani też  nie zatracić uczuć,  które coraz częściej są uprzedmiotowione. Jak będziesz sobą i nie dasz się ponieść i zdominować, nie masz czego się bać. Pozdrówka. 

 

@Jacek_Suchowicz pięknie to podsumowałeś. Dziękuje i serdeczności ślę.

 

@huzarc @hollow man @Rafael Marius dziękuję za polubienie. Miłej niedzieli. 

[Czarek Płatak]

piękny, smutny, ale z nutą nadziei. Ten księżyc rzucający kamienie, gwoździe w ziemi. Świetne! 

[violetta]

 

[tetu]

@Czarek Płatak bardzo dziękuję za obecność i taki odbiór wiersza. Miłego. 

[Berenika97]

@tetu

 

Ja chyba inaczej odebrałam Twój wiersz. Dla mnie to wiersz niezwykłej intensywności emocjonalnej i kosmicznej rozpaczy. Imię Piotr też nie jest przypadkowe. 

Końcowe wezwanie - „biegnij Piotrze , kiedy będę po kolana w gwiazdach" - fantastyczny obraz- podmiot zanurza się w kosmosie, w śmierci, w rozpadzie, a jednocześnie wzywa do ratunku. „Wyjmij gwoździe z tej ziemi" - obraz ukrzyżowania? Ziemia przybita, unieruchomiona, martwa. Gwoździe trzeba wyjąć, żeby mogło nastąpić zmartwychwstanie, ruch, życie.

Ma w sobie coś z mistyki negatywnej i kobiecego głosu rozpaczy, który domaga się od kosmosu sprawiedliwości.

Grafika bardzo dobra. Pozdrawiam.