Niedokończony wiersz

[Mitylene]

Umiera powoli
gubiąc wszystkie promienie
jak dogasające słońce
zmęczone dniem

ma w sobie dziwną lekkość snu
potykającego się o zegary
z którymi jeszcze nigdy nikt nie wygrał
rozmiękły tylko w dusznej atmosferze lata
cichnąc w eterycznym szumie fal

wzbił się raz jeszcze jak Ikar
nakarmiony nadzieją,
ale nie odnalazł wersów

krople rosy na głoskach
posrebrzały tak...
 

 

Autor fotografii: M. Lewandowska

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 7 Lutego przez Mitylene (wyświetl historię edycji)

[tetu]

Stworzyłaś bardzo subtelny, liryczny klimat. 

Lubię takie pisanie. Jednak puenta pozostawia niedosyt;) Ale ogólnie bardzo na tak. Pozdrawiam.

[Mitylene]

@tetu te niedopowiedzenia są czasami w poezji potrzebne...Niech interpretacja tym razem potoczy się  zgodnie z odczuciami odbiorcy:)

[Berenika97]

@Mitylene Działa na wyobraźnię, bardzo klimatyczny, delikatny i refleksyjny. 

[tetu]

@Mitylene nie chodziło mi o to żebyś dopowiadała. Niedopowiedzenia są jak najbardziej wskazane. Mnie ten piękny wiersz po prostu się urwał. Jest to oczywiście bardzo konsekwentne w stosunku do tytułu i dobrze, że zdecydowałaś się na taki zabieg, ale jeśli o mnie chodzi, to ten moment zawieszenia w puencie, tego nagłego zerwania potrzebuje jakiegoś szarpnięcia. Chciałabym zostać z jakąś zadrą w środku, pęknięciem, ewentualnie z czymś radośniejszym, a zostałam z pustymi dłońmi. Myślę, że rozumiesz co mam na myśli. Ale wiersz piękny. Co złego to nie ja;) Może innym nie będzie przeszkadzało, może to subiektywny odbiór. Wszystkiego dobrego dla Ciebie.  

[Mitylene]

@tetu tak rozumiem doskonale o co chodzi:) Jednak w ten sposób chciałam podkreślić to " niedokończenie". 

[tetu]

@Mitylene rozumiem i szanuję. 

[vioara stelelor]

@Mitylene

Druga strofa - podoba mi się nawiązanie do Salvadora Dali i do jego "Cieknących zegarów" (właściwy tytuł - "Trwałość pamięci").

Niedokończony wiersz może być jeszcze jedną nieudaną próbą zatrzymania, odtworzenia czasu, który się rozpada.

Duszne, upalne lato, morze, zachód słońca - dodatkowo obciążający obraz ideą przemijania - to wszystko stanowi dobre tło do refleksji nad egzystencjalnym zmęczeniem i lepkością czasu, z którego nie można się wyzwolić.

Kolejna strofa z kolei przywołuje Bruegla Starszego "Pejzaż z upadkiem Ikara" - również mamy tam w tle morze, a treść obrazu przywołuje na myśl klęskę, bezradność, wzlot i upadek zarazem.

Poezja okazuje się całkowicie pozbawiona jakiejkolwiek mocy wobec powolnego rozkładu czasoprzestrzeni i potencjału twórczego.

Krople rosy brzmią ożywczo, a w tym miejscu utwór się kończy.

Dla mnie to zapowiada nadejście nocy po tym upalnym dniu, nocy, która może wszystko zmienić, ale trzeba by ją było najpierw napisać.

 

 

 

 

[Rafael Marius]

@Mitylene

 

Jest atmosfera.

[Mitylene]

@vioara stelelor bardzo podoba mi się Twoja interpretacja nawiązująca do malarstwa S .Dali i Breugla, bo kocham malarstwo tak samo jak poezję. Ten wiersz traktuje o przemijaniu, upływającym uporczywie czasie i po trosze też o nadziei, która czasami "upada" jak przywołany w wersach motyw Ikara. A te krople rosy na głoskach są metaforą łez, które posrebrzyły przrczytany wiersz...Dzięki za czytanie!

[Czarek Płatak]

kapitalny opis. Tak, te niedokończone, później zapomniane też zasługują na kilka dobrych słów. Dzięki w ich imieniu :) 

[Mitylene]

@Czarek Płatak dzięki za odwiedziny i czytanie:)