Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

I love Cię życie

beta_b
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

Rok temu zaczęłam wakacje życia
i trwają do dzisiaj,
bo zrozumiałam, że żyję w prezencie –
a nie za karę.

 

Że życie to wybór
i codzienne sprawdzanie:
co chcę, a co nie.

 

I za żadną cenę,
tym bardziej zdrowia,
nie płacę już kosztów
cudzych oczekiwań.

Podliczam.


I love Cię życie,
jak inni wakacje. 

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)
13
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

W wieku 20 lat wpadłem pod samochód i obudziłem się w szpitalu. Uratowała mnie gruba futrzana czapka, która zamortyzowała uderzenie głowy o beton, czy asfalt. Wtedy, czyli po obudzeniu, kiedy niewiele widziałem, a wszystko miałem połamane, albo potłuczone i byłem na morfinie, też pomyślałem sobie, że teraz mam nowe życie, które dostałem w prezencie.

Pozdrawiam serdecznie. 

1
beta_b

beta_b

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Charismafilos i nie chodzi o wakacje. Byłam na nartach 2 dni i pracuję, choć na swoim. 

 

@violetta nie chodzi też o marzenia, zarabiam prowadząc własną fundację, to nie są kokosy, żyję całkiem skromnie.

 

@tetu tak to wygląda i (na szczęście) nie mija. 

 

@MIROSŁAW C. Hasło przewodnie.

 

@Marek.zak1 zaliczyłam onko, to poczucie jest. Prawdziwa zmiana zachodzi w środku i nie ma powrotu.

 

@vioara stelelor prawda, ukłony.

 

@Alicja_Wysocka udanego życia. Wakacje miałam w grudniu, kolejne może za rok. Ale jak się człowiek nie zarzyna to nie trzeba mu niedzieli.

 

@hollow man to klapka w głowie. Wymaga wysiłku, żeby się otworzyła.  

 

Wszystkim dziękuję za obecność i przemyślenia. Dobrego dnia. Bb

 

 

 

 

1
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
Opublikowano

Witam - bo zrozumiałam, że żyję w prezencie –
a nie za karę. - właśnie tak trzeba widzieć swoje życie nawet

gdy czasem kuleje - no ale nie wszyscy tak to widzą a szkoda -

                                                                                                 Pzdr.serdecznie.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Po…

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @aniat.   Piękny, intymny zapis powrotu do siebie. Bije z niego taka cicha, spokojna siła - ta, która nie krzyczy o zwycięstwie, ale pozwala rano wstać i „miękko oddychać”.
    • Berenika97
      Sójki

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Proszalny   Ale haibun jest idealną formą literacką- łączy prozę i haiku.  :)   Cieszę się, że wiem więcej:) 
    • Proszalny
      Sójki

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Berenika97   Ha, ha, hai-bum :)  Tymczasem mam głupawkę i napisałem poemat haiku. 
    • Berenika97
      Wielka walka małej Niki cz. 1

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @iwonaroma   Bardzo słusznie!  Też tak uważam. :)  @iwonaroma @Leszek Piotr Laskowski      Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam! :)
    • Berenika97
      Wielka walka małej Niki cz. 3 (ostatnia)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      Nika usłyszała odsuwanie krzeseł. Tata wychodził. Szybko otarła łzę, która spłynęła jej po policzku. Nie chciała, żeby widział, że płacze. Nie mogła dać satysfakcji tym kobietom.      Drzwi otworzyły się szeroko. Tata wyszedł pierwszy - jego twarz ściągnięta gniewem i troską. Gdy zobaczył Nikę, spojrzenie złagodniało. Zrozumiał od razu, że słyszała wszystko.       Tuż za nim na progu stanęła pani Halina. Zatrzymała się, poprawiając okulary - zadowolona z siebie, pewna, że właśnie ustawiła do pionu ambitnego rodzica i jego krnąbrne dziecko.       Nika wstała. Spojrzała prosto w oczy psycholożki - w te zimne, oceniające oczy znad szkieł. Jej gniew i poczucie niesprawiedliwości oraz cała jej dziecięca mądrość skumulowały się w jednej myśli, która wyszła z ust głośno i wyraźnie, z absolutnym przekonaniem. - Ale pani jest niemądra!       To nie był krzyk histerii. To było stwierdzenie faktu. Tak jakby powiedziała: niebo jest niebieskie.       Pani Halina zamarła. Jej twarz pokryły czerwone plamy. Otworzyła usta, lecz przez chwilę nie mogła wydobyć głosu. W poradni, gdzie dzieci zazwyczaj kuliły się ze strachu, nikt nigdy nie odważył się na taką bezczelność.      - No widzi pan! - wykrzyknęła w końcu, zwracając się do ojca histerycznym, drżącym głosem. - No widzi pan! A nie mówiłam? Totalny brak szacunku, brak hamulców, zerowa dojrzałość emocjonalna! Ona absolutnie nie nadaje się do szkoły!       Tata Niki zatrzymał się. Spojrzał na rozedrganą, czerwoną z gniewu psycholożkę, która przed chwilą prawiła mu kazania o panowaniu nad emocjami. Potem spojrzał w dół - na swoją sześcioletnią córkę. Nika stała wyprostowana i spokojna, z dumnie uniesioną głową, trzymając swoją książkę. Uśmiechnął się - szeroko i szczerze. Objął dziecko ramieniem.      - Wie pani co? - powiedział do psycholożki, patrząc jej prosto w twarz. - Tym razem… tym razem w stu procentach zgadzam się z moją córką.        Pani Halina zaniemówiła po raz drugi. Tata i Nika odwrócili się i ruszyli długim, niebieskim korytarzem w stronę wyjścia. Ich kroki dudniły miarowo na linoleum, zostawiając za sobą zaduch gabinetu i system, który ich nie rozumiał.        Gdy pchnęli ciężkie drzwi i wyszli na zewnątrz, uderzyło w nich świeże, wrześniowe powietrze i słońce. Nika czuła, jak serce rośnie, jak wypełnia się gigantyczną, rozsadzającą piersi radością. Nie obchodziła jej negatywna opinia. Nie obchodził jej rygor szkolny. Najważniejsze było to, że tata stanął po jej stronie. Że ją zrozumiał. Że uznał jej rację.   W tym momencie, trzymając baśnie pod pachą i dłoń taty w swojej dłoni, Nika była najszczęśliwszą osobą na całym świecie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...