Spadam

[APM]

Spadam

 

wbiegam między litery

a te nic

nawet nie drgną

stoją wyprostowane

powciągały brzuchy

nawet kropka im nie drgnie

nie zgubiły ogonka

ani kreseczki

czekają

 

chodzę tu i tam

ciągnę za sztywne ręce

podstawiam nogi

pokazuję język

i kukuryku

nieruchomieję

 

wtedy wielki paragraf

bierze mnie w cudzysłów

wykrzyknikiem uderza w głowę

znakiem zapytania boruje dziury w brzuchu

każe włazić między dwukropek

trzykropkiem po kartce goni

 

siadam zmęczona na krawędzi bieli

litery spychają mnie na margines

za późno by wyhodować skrzydła

spadam prosto do nieba -

cmentarza połamanych liter

i nienapisanych wierszy

[bazyl_prost]

...do jeziora inspiracji

[APM]

@bazyl_prost no właśnie, gdze jest to jezioro, jakaś pustynia przsłania mi widok.

[bazyl_prost]

@APM na pustynie nie ma jeszcze rady

[APM]

@bazyl_prost fatamorgana

[Charismafilos]

@APM jaki radosny wiersz! Świetny pomysł! :)

[APM]

@Charismafilos Dzieki. Lubię sprawiać ludziom radość. Dziękuje za docenienie.

[Berenika97]

@APM

 

Przenikliwe spojrzenie na walkę poety ze słowem! Niezła jest ta zmiana perspektywy - najpierw próbujesz ożywić znaki ("ciągnę za sztywne ręce", "pokazuję język"), a potem same znaki interpunkcyjne zamieniają się w narzędzia tortury.

Końcowe obrazy "cmentarz połamanych liter i nienapisanych wierszy" to smutne określenie twórczej niemożności.

Napisałaś wiersz o tym, jak poezja może stać się niemożliwa, a jednak świadczącym o tym, że jednak jest możliwa. Piękna sprzeczność.