Refleksje o ciszy

[Bożena De-Tre]

Refleksje o ciszy

 

Niektórzy mówią, że przeszłość nudzi.

Marzenia są passe.

A ja myślę…

Słowa, gesty buduje się latami

i wtedy tworzą się obrazy.

 

Między życiem a wiecznością zamieszkają w nas

i zapełnią pustki, których nie znamy,

bo marzenia są jak domki,

ziarnka maku z pozoru takie same,

a każde ma ciszę swą i inną paletę barw.

 

Czasami piszę, żeby zabić ciszę.

Tak jak zabija się zwierzę?

Zapytałby Mistrz gdyby żył.

Nie…

Tą, która boli, gdy widzisz jak z gniazda wylatuje ptak,

a skrzydła jego zbyt wątłe, by unieść się mógł.

To cisza, do której wracam po ciężkim dniu.

 

Wracają projekty widma.

Słyszałam o furgonach porąbanych ludzi i boję się.

Moja cisza to mój dom,

pojony nektarem, co różne smaki ma.

Jest jak makówka.

Ziaren w niej wiele, a każde jedno… jedyne… najdroższe.

[Wędrowiec.1984]

@Bożena De-TreCiszy się dzisiaj, w rozwrzeszczanym i ekstrawertycznym świecie, w ogóle nie docenia. Cieszę się, że istnieją jeszcze osoby, potrafiące to robić.

[Bożena De-Tre]

@Wędrowiec.1984 i niewielu potrafi podróżować z klasą a Życie przecież podróżą jest…dziękuję pozdrawiam

[Berenika97]

@Bożena De-Tre

 

Świetny wiersz o wielowarstwowości ciszy i pamięci. Szczególnie porusza metafora ziarenek maku - pozornie identycznych, a jednak każde inne, każde ze swoją ciszą. To trafne ujęcie tego, jak intymne i niepowtarzalne są nasze wspomnienia i marzenia.

Ciekawe jest też napięcie między ciszą jako schronieniem a ciszą bolesną - tą, która boli przy obserwacji cudzej kruchości. Cisza nie jest jednoznaczna - może być domem, w którym się chowa skarby, ale też przestrzenią, gdzie przychodzi ból i lęk.

Zakończenie z makówką zamyka kompozycję elegancko, wracając do początku i podkreślając bogactwo tego, co pozornie proste. To medytacyjny, piękny tekst o potrzebie wewnętrznej przestrzeni w głośnym świecie.