Istnienie

[Wędrowiec.1984]

Istnienie

 

Tak bardzo chciałbym mieć czas,
By nocą w niebo spoglądać.
Tak bardzo chciałbym choć raz...
Nieprawda, mógłbym bez końca...

 

Ożywiać martwe już sny,
Ratować przeszłość zjełczałą.
Stęsknione płyną z niej łzy;
Chce ciągle czuć się kochaną.

 

Zaczepia, prosi mnie wciąż,
Bym wspomnień resztki przygarnął.
By w cieple serca i rąk,
Kiełkować mogło ich ziarno.

 

Bo teraz są tak jak cień,
Co ślepo błądzi w zaświatach.
Przed cieniem kroczy zaś lęk;
Za siebie głowę odwraca.

 

Przytulę. Często tak mam,
Że żyje chwilą przeżytą.
Co było - dobrze już znam,
Co będzie - w czasie ukryto.

 

Gdzie źródło leży tych snów?
Gdzie przyszłość dla nich i przestrzeń?
Popatrzcie! Niebo bez chmur,
I widać gwiazdy, nareszcie.

 

---

[Alicja_Wysocka]

@Wędrowiec.1984Pory roku się zmieniają, pewnie dlatego, żeby nie było zbyt jednostajnie, była wiosna i będzie wiosna!

 

Pozdrawiam :)

[Wędrowiec.1984]

@Wakss@Alicja_Wysocka Dziękuję. Tak, byle do wiosny, choć wiersz jest nie o tym. 

[Alicja_Wysocka]

@Wędrowiec.1984 Chodziło mi też o wiosnę w uczuciach.

[Wędrowiec.1984]

@Alicja_WysockaA, rozumiem. :)

[Berenika97]

@Wędrowiec.1984 

 

 W Twoim wierszu jest przepiękne napięcie między pragnieniem a rzeczywistością. Wiersz porusza uniwersalne pytanie - czy wracamy do wspomnień, by je ocalić, czy raczej one nas nie puszczają? Bardzo mi się podoba. 

[iwonaroma]

Ostatnia strofa - rewelka 

 

[KOBIETA]

@Wędrowiec.1984

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lśnienie:) i srebrzenie…

 

ślicznie.! Pozdrawiam:) 

 

[Wędrowiec.1984]

@Berenika97 @iwonaroma @KOBIETA Dziękuję. Berenika jest bardzo blisko prawdziwego przesłania utworu, bo choć lubię wracać do czegoś, co już doskonale znam, staram sie jednak żyć przyszłością.