Smaki ciszy

[Bożena De-Tre]

Smaki ciszy

 

Był zmrok,

w zmroku dostrzegłam jej twarz.

Gdybym umiała opisać ciszę…

cisza krzycząca,

cisza zbolała,

cisza prosząca.

To była Cisza - Protoplast mój,

Sza-sza  cisza.

 

Wciąż w uszach słyszę tamten dźwięk,

choć nie wiem, czy to echo było, czy mój strach…

Ci-sza

 

W tej ciszy w parku,

gdzie księżyc tylko doświetlał twarz…

no, puchacz czasem przeleciał z krzykiem.

Zamilcz, myślałam,

niech cisza trwa.

 

Tam byłam ja,

nie ta z dzieciństwa,

wszak ono zawsze sielskie jest,

nie ta z młodości, co zapach konwalii, bzu pamięta.

 

Bywają w życiu góry, doliny,

rzeki koryta zmieniają,

choinek wiele za mną zostało…

te rożne bombki, tłuczone szkło,

te prezenty nie zawsze trafione.

 

W parku myślałam:

Jest – odnalazłam - ciszę swą.