Ekfraza do obrazu Van Gogh’a „Taras kawiarni w nocy”

[Annie]

Księżyc w kolorze  „Indian Yellow”

oświetla pejzaż  jak żółty neon

i taras kawiarni w gwiaździstą noc,

a przy stoliku w zmysłowej czerni 

‚zielona wróżka’ rozmywa tło.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[bazyl_prost]

nie widzę zielonej wróżki jakoś, ona chyba nie figuruje na stałe

[Annie]

@bazyl_prost

 

Zielona wróżka” to potoczna, historyczna nazwa absyntu (la fée verte.)                                                                                Silnie kojarzy się ze środowiskiem artystycznym Paryża  XIX wieku.                 
 

 Dzięki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pozdrawiam serdecznie.                                                                                

[Witalisa]

@Annie – nie widzę księżyca

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Leszczym]

@Annie Ekstra wpis !!!!

[Annie]

@Witalisa księżyc jest domyślny :)

@Leszczym dzięki :)

[Berenika97]

@Annie

 

Van Gogh i absynt w jednym wierszu. Poetycka pocztówka z Arles, ale działa. "Rozmywa tło" - dobre zakończenie. Cały wiersz działa jak impresja, więc to rozmazanie na końcu ma sens.

 

[Witalisa]

@Annie – zajrzałam do opisu: artysta namalował "Taras kawiarni w nocy" w jedną noc (16 lub 17 września 1888 r. – rozpoznano tę datę po układzie gwiazd na obrazie), gdyby był Księżyc, toby był. Poza tym podkreśla się, że źródłem światła jest lampa pod dachem tarasu. Ekfraza musiałaby te fakty uwzględnić. Sam wiersz jest urokliwy.

Edytowane 14 godzin temu przez Witalisa (wyświetl historię edycji)

[Annie]

@Berenika97 dzięki za komentarz, nawet udało mi się kiedyś odwiedzić to miejsce.

@Witalisa 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja też poszperałam w necie i…AI mnie poinformował że :

 

16 września 1888 – Księżyc w fazie waxing gibbous (niemal pełny, „półpełnia rosnąca”), oświetlony w około 80–82% i widoczny na nocnym niebie.

17 września 1888 – Księżyc nadal w fazie waxing gibbous, oświetlony jeszcze mocniej (około 87–89% tarczy), również dobrze widoczny.

obydwa wieczory były dobre do obserwacji Księżyca, a noc w pobliżu tych dat mogła być naprawdę świetlistą sceną nocną.

 

Odnośnie lampy - to nie wiedziałam o tym, ale i tak bym jej nie umieściła w wierszu :)

pozdrawiam. 

[Witalisa]

@Annie – też próbowałam sprawdzić, ale AI podawało rozbieżne dane o 16 i 17 września, więc polegam na V. van Goghu (nie namalował). Wiersz wierszem, a ekfraza ekfrazą. Pozdr.

Edytowane 1 godzinę temu przez Witalisa (wyświetl historię edycji)

[Annie]

@Witalisa wydaje mi sie, że nie ma o co się spierać. Absyntu też na dobrą sprawę nie widać, a jednak jest :) Wynika to z kontekstu historycznego. Natomiast takie gwiaździste, tak dobrze widoczne niebo, dla mnie może być tylko przy pełni, albo prawie pełni księżyca. A Ekfraza to przecież poetycki opis obrazu oddający też jego atmosferę i wrażenie (impresję):)

Dobrej nocy.

[Witalisa]

@Annie – przeciwnie: gwiazdy lepiej widać na ciemnym niebie. Natomiast ekfraza powinna uwzględniać to, co obraz przedstawia, i dopiero z tego poziomu snuć impresje (motyw z absyntem bardzo udany, choć "zielona wróżka" – chyba trzeba założyć – już sama rozmyła się znaczeniowo).

[Annie]

@Witalisa

 

 Ekfraza to nie tylko „suchy opis”, lecz opis, który:

• przekłada dzieło sztuki na język literacki,

• bywa interpretacyjny i refleksyjny,

• może ożywiać obraz w wyobraźni czytelnika.

 

Może być:

 

metaforyczna,

rozszerzająca,

oparta na wiedzy (historycznej, symbolicznej, kulturowej).

księżyc jest obecny jako źródło światła, nie jako obiekt wizualny

 

Rozszerzone ujęcie teoretyczne

We współczesnej teorii literatury ekfraza to sposób werbalnej reprezentacji dzieła sztuki — nie tylko jego powierzchowny opis, lecz przekład obrazowego doświadczenia na język literacki, często z elementami interpretacji lub subiekcji autora tekstu.  

Ekfraza to literacki opis dzieła sztuki, który może przekraczać dosłowny zapis i ujawniać to, co autor w obrazie widzi i interpretuje.

 

Przyklady:

 

Zbigniew Herbert –

„Apollo i Marsjasz”

 

ekfraza rzeźby (motyw sztuki antycznej),

nie opisuje jej „technicznymi detalami”, tylko interpretuje sens i dramat,

bardzo często podawany jako modelowy przykład ekfrazy interpretacyjnej.

 

 

 Zbigniew Herbert –

„Nike która się waha”

 

nawiązanie do rzeźby Nike z Samotraki,

dopowiedzenie emocji i myśli postaci,

świetny dowód, że ekfraza może dodawać to, czego nie widać.

 

Wisława Szymborska –

„Brueghel (I)” / „Brueghel (II)”

 

 

ekfrazy obrazów Pietera Bruegla Starszego,

skupienie na szczególe, tle, postaciach drugoplanowych,

bardzo często omawiane na lekcjach i w podręcznikach.

 

 Wisława Szymborska –

„Muzeum”

 

refleksja nad dziełami sztuki,

ekfraza pośrednia (nie jednego obrazu, lecz idei oglądania sztuki).

 

Tyle literatura na ten temat.

Ale wiesz co? Chyba skutecznie mnie zniechęciłeś do publikowania takich wierszy.
Opisuję tutaj  wrażenie jakie obraz na mnie wywarł  a nie robię inwentaryzację co na nim jest.

 

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Annie (wyświetl historię edycji)

[Witalisa]

@Annie – zgoda na wszystkie wymienione cechy ekfrazy, ale dlaczego upierać się przy tym, że można "zmyślić" Księżyc do tego obrazu, skoro jest on (obraz) przemyślanym studium światła (artysta po to przyjechał na słoneczne południe Francji – z ideami impresjonizmu w głowie – ale zachwycił się też nokturnem), a światło bije z tarasu (i taras jest bohaterem tytułowym).

Mnie nie męczy wymiana argumentów i bronię tezy, że poezja nie gryzie się z precyzją.