Król Wężów

[Stukacz]

Król Wężów w mitologii słowiańskiej pojawiał się dosyć często. Można go było spotkać pod leszczyną, na której rosła jemioła. Strzegł skarbów co było przyczyną, że ludzi kusiła wyprawa na jego włości. Ale nie do końca... Bardziej pożądane było jego mięso. Po odpowiednim przygotowaniu miało właściwości magiczne. Wyzwalało młodość, pozwalało zrozumieć mowę zwierząt i było eliksirem na porost włosów, co doprowadziło, że dzisiaj już nie spotkamy tego pięknego zwierzęcia.

 

Wersja muzyczna dla leniwych:

 

 

Wiosna blisko, śpiew ptaków dookoła,

Na krzewie leszczyny kwitnie jemioła,

Biały przebiśnieg, cieplejsze powietrze,

Budzi się życie i słychać to w wietrze,

I słychać syk węża, i jego braci,

I tupot nóg – ludzie w szyk idą zwarci,

Z orężem pod pachą, z pochodnią w ręku,

Bez krzty szacunku, bez strachu, bez wdzięku.

 

Zaciekłe twarze, krew czerwona w oczach

Po długich, czarnych, nieprzespanych nocach,

Gdy plan knuli jak wzbogacić się szybko:

Czy ukraść księżniczkę? Czy z złotą rybką?

Czy trzy spełnione życzenia wystarczą?

Czy lepiej iść z mieczem i twardą tarczą?

Czy podstępem chytrym? Czy nic nie robić?

By się wzbogacić i życie ozdobić.

 

A wiosna radośnie woła i śpiewa,

Już pierwsze pąki wypuszczają drzewa,

A tam, pod korzeniem młodej leszczyny,

Żyje ostatni z wężowej rodziny:

Król Wężów. Długi, trzech ludzi przerasta,

Z diamentu korona głowę porasta,

Która każdemu takiemu zwierzęciu

Po lat upływie wyrośnie dziesięciu.

 

Srebrzysta łuska przyozdabia ciało

Jednak korona i łuska za mało,

Bo mięso tych zwierząt główną przyczyną

Że śmiercią z rąk ludzi tak szybko giną.

A ma ono właściwości magiczne

Nie tylko dziwne, ale dość liczne,

O które walki śmiałkowie toczą,

I w krwi wężów swoje miecze moczą.

 

Nieugotowane i zjedzone,

Sprawi tak, że słowa wyłożone

Z zwierząt świergotu, pisku czy ryku,

Brzmią jak z człowieka ust i przełyku.

Zaś ugotowane na oliwie,

To co ludzie pożądają chciwie:

Młodość. Młody umysł, młode ciało –

Jedno i drugie wciąż będzie trwało.

 

Na krawędzi drzewa zawieszone

I jak mak starannie wysuszone,

Maści składnikiem niezbędnym, która

Sprawi, że wyrośnie włosów fura

Jak traw dywany co wczesną wiosną,

Łąki, pola zielenią porosną.

Złoto strzeżone przez Króla Wężów,

Tylko pretekstem dla chciwych mężów.

Edytowane 29 Stycznia przez Stukacz (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Stukacz Można prosić o pełny link? 

[Stukacz]

@Berenika97 Już

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97

 

[Berenika97]

@Stukacz 

Lubię legendy zwłaszcza z niezbyt popularnej mitologii słowiańskiej. Jako utwór słowno- muzyczny bardzo ładnie brzmi.  

Podoba mi się. :) Pozdrawiam. :) 

[Stukacz]

Bardzo mi miło :) Ja uwielbiam baśnie, legendy, mitologie całego świata. Pozdrawiam serdecznie :)