co do kwarka

[hollow man]

morze wchodziło w nas brudne i my brudni wchodziliśmy w morze
jak pięknie umieraliśmy z oczami ku gwiazdom a tliło się
ciągle tliło na dnie aż dym szedł nozdrzami słodka trucizna
krwawiła pod skórą aż napuchnęliśmy nią na zawsze

 

a teraz otwierają nam stygmaty i sprawdzają jak dobrze reagujemy na bodźce

czy źrenice wciąż rozszerzają światło czy potrafimy mówić w języku ryb

mową roślin oddychając bezszelestnie przeponą suchym gardłem

czy w porannych kolejkach tulimy się do zimnych szyb

czujesz czy tylko myślisz że czujesz
może już nas zakopali i właśnie obudziliśmy się w trumnie
albo wszystko wokół to głęboka szafa matka nasza

rodzicielka naszych lęków szafa nasza opiekunka drżenia zaplątania
żyć będą w nas samotne dzieci będziemy pisać dla nich bajki

 

może ci którzy po nas płakali są teraz przydrożnymi drzewami
może badają nowe kosmosy i rozszczepiają tkankę w poszukiwaniu
srebra albo szepczą w ciemności obce imiona na przywołanie
innych duchów niż te które zostawiliśmy za sobą

a przecież nie mogło być inaczej
bo nas policzyli co do kwarka

co do włosa na głowie

 

 

Edytowane 21 Stycznia przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[violetta]

@hollow man przepiękne:)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - podoba się - 

                                       Pzdr.

[Berenika97]

@hollow man

 

Ciekawy tekst. Zbudowałeś tutaj bardzo sugestywny, klaustrofobiczny świat. Szczególnie uderza ten kontrast między organicznością (język ryb, mowa roślin) a chłodną analizą ("policzyli nas co do kwarka"). Fraza o szafie - matce lęków - świetna.!

[huzarc]

@hollow man

To jest bardzo dojrzały tekst, nie ucieka w dekorację. Jest lepki, przybrudzony, biologiczny, a jednocześnie metafizyczny. I pokazuje cierpienie jako zatrucie, które zostaje pod skórą i jako świat, który po wszystkim jeszcze mierzy puls, nawet w rzeczach martwych, w ich zapisie tylko.

[hollow man]

@Berenika97

To tak się ciągnie przez te wiersze, aż chciałoby się krzyknąć peelowi w twarz: "Halo, pobudka! Życie stygnie!".

 

@huzarc

 

To jakiś taki czas był, gdy wszystko się rozpadało i se człowiek stał z cegłą w ręku na pustym polu żeby budować dom.

 

Dzięki za czytelnictwo.

 

Edytowane 22 Stycznia przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Magdalena]

"...krwawiła pod skórą aż napuchnęliśmy nią na zawsze..."

To jest ładne bardzo