Gdzie rdzewieją miecze: 22. Miasto, które chciało wierzyć

[Łukasz Jurczyk]

22. Miasto, które chciało wierzyć

(narrator: Tebańczyk)

 

1.

 

Wieść przyszła z północy —
że Macedończyk zginął
w górach Illirów.

 

2.

 

Urodzić się drugi raz —

czy to możliwe

dla miasta?

 

3.

 

Śmiech wraca
po tylu latach.
Jakże jest obcy.

 

4.

 

Cienie są bezpieczne —
nie oddają
ciosów.

 

5.

 

Zniszczyć posąg
to dotknąć bogów
bez lęku.

 

6.

 

Rano mówią: ruch
w dolinach.
Niech to nie oni.

 

7.

 

Widziano sztandary.
Rozsądek każe
nie pytać.

 

8.

 

Zostaniemy tu,
gdzie pomyliliśmy
nadzieję z wolnością.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

To przejmujący fragment o kruchości nadziei i bolesnym momencie, gdy miasto staje między złudnym zwycięstwem a nadchodzącą klęską.

Wieść o "śmierci" Aleksandra rodzi u Tebańczyków coś więcej niż radość - rodzi wiarę, że historia może się cofnąć. "Urodzić się drugi raz" to pytanie o możliwość odwrócenia traumy zniszczenia Teb przez Aleksandra. "Rozsądek każe nie pytać" to paradoks- rozsądek nakazuje niewiedzy.

Koniec jest genialny - "pomyliliśmy nadzieję z wolnością" to diagnoza tragicznego błędu poznawczego. Nadzieja to stan umysłu, wolność to stan polityczny. Miasto żyło w nadziei (emocji), biorąc ją za wolność (fakt) - i to pomylenie będzie kosztować życie.

Świetnie!  

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

"Wolność"-

stare słowo.

Zawsze głodne.

 

Pozdrawiam