Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Do kąta

_M_arianna_

Przez _M_arianna_
w Palindromy

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • tie-break
      Nieskończoność nie jest daleko

      Przez tie-break · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Dopóki wystarczy sił. A co potem?
    • andrew
      Odpowiedź na kartkę z pamiętnika

      Przez andrew · Opublikowano

      @Berenika97 ... zrozumieć ciszę  brak słów   to nie czytanie z chmur  to myślenie  na tych samych falach    cisza nie jest niema  ani ślepa  nie jest poddańcza potrafi być bohaterska mówi  więcej niż ...słowa    mówimy wiele  zbyt wiele  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • hehehehe
      Trafiono kota. Fart?

      Przez hehehehe · Opublikowano

      A do litra fart. I loda
    • hehehehe
      Góra jaj

      Przez hehehehe · Opublikowano

      U Izy dał apki Pepik. 
    • tie-break
      Odpowiedź na kartkę z pamiętnika

      Przez tie-break · Opublikowano

      @Berenika97Ten wiersz jest niesamowity.   Czytam go po raz kolejny z uczuciem, jakby ktoś wszedł w moje własne myśli i doświadczenia.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Jest to niezwykle przenikliwe pokazanie rzeczywistości emocjonalnej rozdartej między kimś, kto stara się być sobą, a kimś, kto utknął w trudnej przeszłości, w roli skrzywdzonego dziecka. W psychologii rola ofiary jest stanem, z którego najtrudniej wyjść, przedrzeć się przez budowane latami fasady, zasieki, strategie obronne. "Pewne siebie milczenie" - ten opis wspaniale pokazuje szczelnie chronioną granicę, o którą rozbija się empatia i chęć uzdrawiającego zrozumienia. Adresatka, być może, jest dumna z tego, jaką fortecę zbudowała dla tych, którzy próbują być jej najbliżsi.     To poruszający opis wyczerpania relacją, w której zabrakło przestrzeni na szczerość. Miłość straciła już jeden z podstawowych filarów - bliskość, manifestuje się już tylko w najbardziej powierzchownych przejawach. A najboleśniejsza jest bodaj ucieczka adresatki w taką strefę komfortu, która unieważnia zaufanie do partnera. Które przecież jest podstawą skutecznego dialogu.     Kolejny uderzający fragment - peel całkowicie znika ze swoimi emocjami, myślami, zamyka się sam w sobie, bo nie chce stracić tych okruchów, które jeszcze podtrzymują jego ogieniek przy życiu. Staje się niewidzialnym widmem przy kimś, kto nie daje mu prawa głosu. To miłość, w której jedna strona daje z siebie wszystko (bezużytecznie), a druga tylko tyle, ile zechce.     "nie potrzebuje bliskości" - tak właśnie. Jakby cały ciężar wszystkiego, co w tej relacji jest trudne i boli, został przerzucony na peela. On musi sobie z tym radzić, adresatka - nie, bo jej milczenie, jako ofiary, ma rację a priori i samo przez się. Wcześniej czy później muszą pojawić się, na tym żywym materiale, pęknięcia zmęczeniowe.     Puenta jest prawdziwą (z punktu widzenia psychologicznego) wisienką na torcie. Krzyk jest uwalniający. Może wyswobodzić obie strony od źle ulokowanej odpowiedzialności za cudze emocje.   Bereniko, za ten wiersz masz ode mnie:  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        (AI - Deep Dream Generator)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...