Mój buntowniku

[Maksymilian Bron]

Mój buntowniku, kim kiedyś będziesz?
Komu będziesz zakładał sandały, a kto
będzie Ci rozwiązywał sznurowadła?
Kiedy zostanie tylko mój rdzeń i przybiorę inną postać
i kiedy zostanie tylko echo mych przenośni,
to wiem, że tylko Ty będziesz w stanie
wziąć po mnie schedę z mieczem i sercem schowanym
za wodospadem wykrzykników, bajek i
szaleństw wśród tajg nieprzebranych.

 

Mój buntowniku, wiem, że lubisz, jak książka
otwiera się na tej samej stronie,
ale usilnie czytaj wszystko, co napisane jest na odwrót
i przebywaj wśród ludzi, których zabraniają Ci widywać,
bo tylko tak staniesz po dwóch stronach lustra
i nauczysz się znów raczkować, podglądając wszystko,
bo tylko tak nie zostaniesz ślepcem, gdy zgaszą ognisko.

 

Bądź żołnierzem w każdej armii i z każdej daj nogę,
naucz się grać na skrzypcach i zostaw
w półmroku złe kobiety.
Podróżuj tam, gdzie poczujesz to coś,
kiedy wtulaliśmy się w siebie,
jak miałeś trzy latka.
Dotykając paprocie, plażę, koronę zachodzącego słońca,
pływając w zimnej wodzie, biegnąc po
wzgórzach skoszonego żyta,
pamiętaj o naszych sercach i że wszystko to już widziałem.
Śnimy to, czego nie chcemy – za niezrozumienie mamy karę.

 

Twoje życie, mój buntowniku, niech nie
będzie taranem na kolanach,
ale zawsze wybieraj dłuższą drogę dookoła oceanu,
tylko tak nie utopisz się
i wypełnisz swoje proroctwo,
aby dobrem spopielić demona
i wówczas zdobędziesz to, czego Twój ojciec
nigdy nie zaznał,
zaśniesz na płasko ułożonej poduszce,
a twój sen nie będzie się różnił od tego na jawie,
nie przyśnią Ci się już koszmary,
bo raj będzie nieskończonością
bez ukrytych wad,
niedoskonałości,
Twoją jedyną Miłością.

 

Mój buntowniku…

[widelec]

trochę troski, troche kpiny

 wyważony wiersz, bardzo ladnie

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - bardzo mi się podoba ta troska - 

                                                                             Pzdr.

[Gość vioara stelelor]

@Maksymilian Bron Czuć mocną inspirację Herbertem, choć ten utwór jest oczywiście o wiele mniej ogólnoludzki.

To w gruncie rzeczy intymna rozmowa ojca z synem, który chce podzielić się z nim swoją mądrością i doświadczeniem widząc, w jak trudny okres wchodzą oboje (bo dojrzewanie, młodzieńczy bunt, szukanie tożsamości młodego człowieka - to ciężki czas i dla dzieci, i dla rodziców).

Cenną rzeczą jest w tym wierszu szukanie porozumienia, wspólnego mianownika, odwołanie się do tego, co łączy, pomimo różnic i upływu czasu.

Obawiam się jednak, że każdy musi do tak zwanej życiowej mądrości dojść samotnie i na własną odpowiedzialność.

[Maksymilian Bron]

@widelec Dziękuję 

@Waldemar_Talar_Talar Dziękuję 

@tie-break Dziękuję..tak naprawdę wstyd przyznać, zawsze wybierałem zagranicznych pisarzy. Do Herberta zawsze chciałem. ale..