małe cząstki samotności osiadły na rogu poduszki

[Gosława]

bez ciebie rozpływam się
jak ślepa jaskółka pikująca w przepaść
z rozłożonymi skrzydłami

wiszący kabel zapowiedź końca
w szczelinach ramion tli się nadzieja

spójrz tam na nieostrym zdjęciu
oni wgłębieni w papier
na odwrocie data
drżącą ręką skreślone
pamięć pochówku zostaje w człowieku

przytulasz policzek i nadchodzi noc
na ganku koty łapią odrobinę chłodu
prężąc wyleniałe grzbiety

pomiędzy mną samą a mną
poczułam odrobinę światła
to nic
to tylko wspomnienie

 

 

Edytowane 4 godziny temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[huzarc]

@Gosława Wiszące kable… ile się nich ludzi ściągnęło… Reszta, resztą jest przyzwyczajeniem życia. 

[Amber]

@Gosława Wspomnienia ogrzewają... kable zmieniają kurs lotu jaskółek. Sprawnie akcentujesz wierszem problemy dnia. Pozdrawiam serdecznie :)

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Gosława ile tu się dzieje!!!...

nieustannie lubię Twoje opowieści.

[Gosława]

@huzarc cześć Huzar 

A wiesz co jakiś tak lubię patrzeć na jaskółki w locie 

Te siedzące na kablach wyglądają jak nuty na pięciolinii

@Charismafilos dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Amber to są nie tylko problemy dnia to już nawet problemy 20lat w sumie 21 prawie 

Dziękuję miło że zerkasz

[huzarc]

@Gosława I skąd Ci te jaskółki znaleść zimą:)

[Gosława]

@huzarc no właśnie nie ma i trochę mi smutno 

Teraz to już nawet wróble nie widać 

Pozostają gołębie ale ich akurat nie lubię

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[huzarc]

@Gosława ach te ptaszki;)

[Arsis]

@Gosława

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[tie-break]

@Gosława  W tym wierszu odnajduję jakąś bezradność pamięci. Nie można wymazać przeszłości, ale też życie z nią tak bardzo boli...