Krucyfiks

[Kamil Olszówka]

      Gdy tylko doszły mnie słuchy

O tym strasznym akcie profanacji

Głęboko nim wstrząśnięty

Nie mogąc zebrać rozproszonych myśli

 

Widziałem oczami wyobraźni

Tamten zbezczeszczony krucyfiks

Z nienawiścią do kosza ciśnięty

Z pogardą wyrzucony między śmieci…

 

Do tamtej lekcyjnej sali,

Przenosząc się moimi myślami,

Duchem tam jedynie obecny,

Pozostając wszakże bezradny,

 

Z tamtego kubła na odpady,

Spomiędzy papierów zmiętych,

Zużytych długopisów starych,

Jedzenia resztek gnijących,

 

Tak bardzo chciałem go wydobyć,

Delikatnie obejmując palcami,

Z brudu i kurzu oczyścić,

Namoczoną chusteczką obmyć…

 

Tak bardzo chciałem go uszanować,

Czyniąc przed nim znak krzyża,

Na uniżenia i pokory znak,

Składając z czcią ręce do pacierza,

 

By go przebłagać i przeprosić,

Za to jak potrafią być podli,

Ludzie nienawiścią do niego przepełnieni,

Bez wyrzutów sumienia krztyny…

 

Tak bardzo chciałem go ucałować,

By przytulając do serca,

Przyobleczoną w najczulsze słowa,

Cichą modlitwę przy nim wyszeptać,

 

By ma gorąca modlitwa,

Z wielką czcią ofiarowana,

Dla wszystkich ziemskich królów króla,

Była niczym najwyszukańszy dar…

 

Na tamtej ogołoconej ścianie,

Miotany sprzeciwem i oburzeniem,

By oddać mu należną cześć,

W myślach chciałem zawiesić go ponownie,

 

A będąc tam obecny jedynie duchem,

Z kosza nie mogłem go podnieść,

Niewidzialne były me dłonie,

Czegokolwiek objąć niezdolne…

 

I myśląc jak mój ukochany Zbawiciel,

Potraktowany dnia tego był podle,

Bezradny siedząc przed monitorem,

Gorzką jedynie uroniłem łzę…

 

I jeszcze jeden tylko wers napiszę...

JEZU KOCHAM CIĘ!

 

- Wiersz ten jest moim osobistym wyrazem sprzeciwu wobec skandalicznej profanacji Krzyża jaka miała miejsce w szkole w Kielnie na Kaszubach.

 

 

 

[hollow man]

@Kamil Olszówka

Nie przyszedłem tu z czymkolwiek polemizować. Ani o krzyżu w sali lekcyjnej, ani o uczuciach religijnych. Czytając Twój wiersz zrozumiałem, że rzeczywiście to wydarzenie Tobą poruszyło i to jest autentyczne i nie mam prawa z tego szydzić czy prowokować do dyskusji, która więcej może szkody przynieść niż pożytku.

 

Ale chroń mnie Panie od pogardy
Od nienawiści strzeż mnie Boże

 

Dobrego dnia, Kamilu.

[Berenika97]

@Kamil Olszówka

 

To bardzo intymne i odważne świadectwo wiary. Czuć w każdym wersie autentyczne wzruszenie i ból związany z aktem profanacji, który stał się punktem wyjścia do głęboko osobistej modlitwy.

Najbardziej porusza mnie ta bezradność - "będąc tam obecny jedynie duchem, z kosza nie mogłem go podnieść". Duchowa obecność, która jest jednocześnie tak intensywna i tak bezsilna wobec materialnego świata. Ta niemoc sprawia, że wiersz nabiera jeszcze większej szczerości.

Niezwykle przejmująca jest ta droga od furii i oburzenia, przez pragnienie fizycznego gestu czci aż po deklarację miłości. Twój tekst emanuje wrażliwością i szczerością, dlatego jest piękny.  Pozdrawiam.

[Tectosmith]

@Kamil Olszówka
Fragment Księgi Wyjścia 20, 3–5  według Biblii Tysiąclecia: 
"3 Nie będziesz miał cudzych bogów obok Mnie! 4 Nie będziesz czynił sobie rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! 5 Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, Twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą" 

[Christine]

@Kamil Olszówka

Bardzo autentyczny wiersz. Takie sprawy są bardzo bolesne dla ludzi głęboko wierzących. Jest tylko jeden aspekt tej sprawy - szkoła jest instytucją świecką. Ale rozumiem znaczenie tradycji dla społeczności szkolnej i lokalnej, która może być na terenie szkoły kultywowana - dla tych, którzy są nią zainteresowani. Natomiast stałe symbole religijne - to już  sfera prywatna uczniów. Przestrzeń wspólna powinna mieć charakter neutralny. Masz rację, że to, co zrobiono w tej szkole to obrzydliwa profanacja i obrażanie uczuć religijnych większości chrześcijan. Są cywilizowane sposoby rozwiązywania takich konfliktów.  Pozdrawiam.

 

Uczucia religijne to Art. 196 k.k. - więc one istnieją, ale niektórzy chcą definiować wszystko po swojemu, w tym również zmieniać kodeksy karne. Co może tylko prowadzić do niepotrzebnej agresji i pogłębienia wojny "plemion" w Polsce - zupełnie bezsensownej.