Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Leszczym

 

Ciekawie zestawiasz - od kolokwialnego („przesolił", „cios poniżej pasa") po niemal patetyczny („mocarni kowale losu"). Podoba mi się gra słowem „los" - słony, chwalony, zadający ciosy.

Podważasz stoicką akceptację losu i buntujesz się przeciwko bezczynnej pokorze, ale odkrywasz, że życie to raczej seria brutalnych uderzeń niż coś, co można kontrolować.

Wiersz ma w sobie coś z kabaretowej piosenki filozoficznej - jest celowo przesadzony, prowokacyjny, ale przez to autentyczny.

Opublikowano

@Berenika97 To nie jest aż tak przerysowane, tylko żeby to zrozumieć trzeba się nieco poodbijać od różnych ścian :// Wiesz ja w ogóle zaczynałem bardziej od koncepcji stoickich, a potem zacząłem coraz lepiej dostrzegać w pisaniu niespełnienie, taka już moja droga...

@Tectosmith Fajnie, że zajrzałeś. Jakby coś nie tak inspirację mogę wycofać. Los ma jednak w sobie również coś brutalnego, niedobrego, złośliwego, niesprzyjającego, też ma. Jakby nie patrzeć wiele spraw nie powinno wyglądać jak wygląda niestety ://

Opublikowano

@bazyl_prost Kolego, spójrz sobie, rozejrzyj się, popatrz sobie po wielkich, największych nazwiskach świata, dodajmy tylko że w Poezji przez największe P na tym świecie i zobacz że 99% poezji ląduje w zapomnieniu. Gdzieś tylko jacyś najbardziej zagorzali miłośnicy wielkiego słowa pisanego niszowo kultywują tę pamięć. Nie jest to może optymistyczne, bo nie jest, ale pragmatycznie rzecz ujmując mieszkamy w domu książki nieprzeczytanej i zapomnianych tomików największej nawet Poezji. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...