czy to jeszcze ja

[antonia]

gdzie znajduje się zatarta

piaskiem z klepsydry granica

między beztroskim snem na jawie

a tym kim jestem naprawdę

może już czas się wybudzić

 

a jeśli to tylko złudzenie

dorosła głowa i dziecięca naiwność

która wciąż trzyma mnie w pędzie

gdzie stawiam nietrwałe przystanki

chwilę na wszystko czekam

 

może ja to tylko tutaj

w małym zamkniętym świecie

niespełnionych wyobrażeń

nieodegranych scenariuszy

 

czy wciąż mogę czekać

czy przekroczyłam granicę

wyczerpałam limit znaków

na ostatni przystanek nadziei

[tie-break]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Myślę, że to jest klucz do wiersza, ten rozdźwięk między świadomością tego, jakie jest życie, a własnymi emocjami, które nie zawsze są adekwatne, rozsądne i z zachowaniem należytych proporcji.

Trzeba się zaadaptować do warunków i znaleźć sposób na osiągnięcie celu w takim a nie innym środowisku życia, a wewnętrzne dziecko krzyczy - nie! Niech mnie ktoś weźmie za rękę i zrobi tak, żeby było dobrze.

Peelka bardzo chce, aby się coś wydarzyło, planuje i porzuca, czeka, pragnie, ma nadzieję.

Brakuje jej jednak czegoś bardzo ważnego - świadomości tego, że jest sama odpowiedzialna za bieg swojego życia. Być może, oczywiście,  nie będzie to życie wyśnione i idealne, ale przynajmniej będzie się toczyć, a nie stać w miejscu.

A marzenia trzeba rozpisać na listę zadań do wykonania.

Szkoda marnować swój potencjał na samą tylko nadzieję.

 

Edytowane Sobota o 18:37 przez tie-break (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

Śliczne! Dziękuję :)

[Berenika97]

@antonia

 

To pytanie o granicę między marzeniem a rzeczywistością chyba każdy z nas sobie czasem zadaje. Pięknie uchwycone to balansowanie między nadzieją a męczącym czekaniem. Pozdrawiam.