Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Droga do siebie

Berenika97
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

@Berenika97 Zastanowiło mnie to  powiedzenie. Przełamać się ma generalnie znaczenie (w stosunku do konieczności) posunięcia, czy przemożenia się do czegoś, co było trudne, wręcz niemożliwe, i istotnie człowiek wychodzi z tego niekiedy mocno zestresowany, ale kojarzy mi się z dobrą sprawą, ot nieśmiały walczy ze sobą, ale sam się przełamuje i zagaduje dziewczynę. W Twoim stwierdzeniu bardziej mi pasuje złamać się, czyli ulec przewadze, poddać się, i ustąpić wbrew własnym poglądom czy ideałom. W takim przypadku człowiek wychodzi złamany i stara się posklejać, bo jak się nie uda, długo taki pozostanie. 

Dzięki za inspirację do przemyślenia. Oczywiście Twoje mogą być odmienne. Pozdrawiam noworocznie. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • hehehehe
      Da sama dama wam Adama sad

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ina, wydasz oranż na ...rozsady Wani?
    • infelia
      Najwierniejsi

      Przez infelia · Opublikowano

      Do wiejskiego kościółka na koncert kolęd Zjechali się brzuchaci dygnitarze z miasta O pyzatych gębach i złotych implantach. Zasiedli w pierwszych ławkach, a te aż   Zatrzeszczały, choć z dębowego drewna. Chór niósł melodyjne śpiewy, na które echo Odpowiadało, odbite od gotyckich sklepień. Poruszali niemo ustami, jakby znali słowa.   Jeden trzymał się za portfel, a inny rzucał Na tacę grube pliki fałszywych banknotów. A gdy umilkła ostatnia dźwięczna nutka Z organowych piszczałek i nastała cisza,   Hrabiostwo w futrach wyszło do swoich aut I odjechało, skryte za ciemnymi szybami. Na klęczkach zostali ci, zniesmaczeni butą I chamstwem, w ciszy szeptali modlitwy.   Wdychali ostatnie ulotne zapachy kadzidła, Jakby wciąż czekali na własne nabożeństwo. Słabnącą staruszkę przy zimnej ścianie Ujęli pod ręce, posadzili obok siebie i uściskali.   Na duszach zrobiło im się raźniej, a przez Barwne witraże ujrzeli spadającą gwiazdę. I nagle, w zadumie, posłyszeli dźwięki, które Wydobywały z siebie średniowieczne cegły.   Pieśni i kazania w nich utrwalone przez wieki, Jak szum morza w muszli, poniosły się wokoło. Nie chwycili za śpiewniki, lecz siebie za dłonie „Oj, Maluśki, Maluśki” na ustach nieśli.   I oto kościół oddychał znów pełną piersią. Gdy zgasły reflektory, a świece lekko mrugały, Przytuleni do siebie, szczęśliwi, pełni nadziei, Poczuli, że to jest najprawdziwszy Boży dom.
    • skasujeto
      Andrew

      Przez skasujeto · Opublikowano

      Andrew   bawiliśmy się w wojnę   damy wyprowadzały wojowników  słuchaliśmy melodii   marsz sokoły nie zginęły   później było normalnie krew siniaki straty pieniężne  źle obstawiony tucznik   teraz za znośne pieniądze  pozwalamy wybranym cieszyć się parkinsonem
    • hehehehe
      Nagła groza:

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Aro, zabawa - wab Azora
    • lena2_
      opoka

      Przez lena2_ · Opublikowano

      miałam sen że nie było Boga świat w pustkę zaczął wpadać a słowa leciały przez ręce i chwiałam się w posadach

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...