Tykocińska masakra z Obcym w tle

[piąteprzezdziesiąte]

Pani Dyrektor ogłosiła, że na Wigilię zostaną zaproszeni najlepsi maturzyści z ostatnich dwudziestu lat. Jak się okazało było to zaledwie kilka osób. Inicjatorem okazał się tajemniczy sponsor, który opłacił catering szkolnej Wigilii i DJ"a pod tym jednym warunkiem...

Frekwencja dopisała, catering i DJ również stawili się punktualnie.

Na początku był opłatek, życzenia, kolędy a później, no a później, to trzeba doczytać.

 

Na scenę wyszła pani Krysia, woźna, która za zgodą pani dyrektor miała zaśpiewać Cichą noc. Pojawiła się umalowana, elegancka w swojej szkolnej podomce i zaczęła śpiewać, ale nie dokończyła, bo ujrzała ślady błotka na parkiecie. Oj, się zdenerwowała babeczka, jakby w nią piorun strzelił. Trwała ondulacja w mig się wyprostowała i dziwnie iskrzyła, jak sztuczne ognie. Przefikołkowała ze sceny, czym wywołała konsternację zgromadzonych, bo miała około siedemdziesiątki i ruszyła w stronę winowajcy. Po drodze chwyciła kij od mopa z zamiarem użycia wobec flejtucha, który nie wytarł porządnie obuwia przed wejściem. Nieświadomy chłopak zajęty gęstym wywodem w stronę blondynki otrzymał pierwszy cios w plecy, drugi w łydki i trzeci w pupę. Odwrócił się zaskoczony i już miał zdemolować oprawcę ciosem, gdy na własne oczy zobaczył panią Krysię, woźną, złowrogo sapiącą i charczącą w jego stronę i zwyczajnie dał nogę.

 

– Gdzieeee w tych buuutaaach pooo szkooole?! Chuuliganieee! – Ryknęła Pani Krysia i jak wściekła niedźwiedzica rzuciła się w pogoń za chuliganem.

 

Zgromadzeni wzruszyli ramionami i wrócili do zabawy. DJ, chcąc bardziej ożywić atmosferę, puścił remiks „Last Christmas”, od którego szyby w oknach zaczęły niebezpiecznie drżeć.

 

Wtedy to się stało.

 

Wszystkich ogarnęło dzikie szaleństwo. No, może nie wszystkich, bo tylko tych, którzy zjedli pierniczki.

Zaczęli miotać się po podłodze, jakby byli opętani. Chłopcy rozrywali koszule, dziewczęta łapały się za brzuszki, które błyskawicznie wzdęły się do nienaturalnych rozmiarów. Chłopięce klatki piersiowe rozrywały się z kapiszonowym wystrzałem i wyskakiwały z nich małe Gingy. Brzuszki dziewcząt urosły do jeszcze większych rozmiarów i nagle eksplodowały z hukiem, a z ich wnętrza wysypał się brokat, który przykrył wszystko grubą warstwą.

Muzyka zacięła się na jednym dźwięku, tworząc demoniczny klimat.

 

Za to w drzwiach pojawił się niezgrabny kontur, który był jeszcze bardziej demoniczny.

Sala wstrzymała oddech, a Obcy przeskoczył na środek parkietu szczerząc zęby, na którym widoczny był aparat nazębny.

 

– Czekałem tyle lat, żeby zemścić się na was wszystkich!

 

– Al, czy to ty? – zapytał kobiecy głos.

 

– Tak, to ja, Al, chemik z NASA. Wkrótce na Ziemi pojawią się latające spodki z Obcymi, którzy wszystkich zabiją.

 

– Chłopie, ale o co ci chodzi?

– zapytał dziecięcym głosem ktoś z głębi sali.

 

– Wiele lat temu na szkolną Wigilię upiekłem pyszne pierniczki. Zostały zjedzone do ostatniego okruszka, ale nikt mi nie podziękował, nikt mnie nie przytulił, nikt nie pogłaskał po główce, nikt mnie nie pobujał na nodze. Było mi przykro. Było mi smutno. Miałem depresję!

Nienawidzę was wszystkich!

 

Tymczasem na salę wpadła pani Krysia, woźna, kiedy zobaczyła bałagan, dostała oczopląsu, trzęsionki, wyprostowana trwała ondulacja stała dęba i zaryczała na całą szkołę:

 

– Co tu się odbrokatawia!

 

– Ty, stary patrz, pani Krysi chyba styki się przepaliły. – Grupka chłopców żartowała w kącie.

 

Pani Krysia odwróciła się w ich stronę i poczęstowała ich promieniem lasera. To samo zrobiła z chłopcami-matkami małych Gingy i dzięwczętami, które wybuchły brokatowym szaleństwem.

– Moja szkoła, moje zasady! – krzyknęła pani Krysia, woźna.

 

Na szczęście nie wszyscy lubią pierniczki.

 

Maturzyści, zamiast uciekać, wyciągnęli telefony. To nie była zwykła Wigilia – to była `Tykociński masakra`. DJ, zmienił ścieżkę dźwiękową na „Gwiezdne Wojny”.

 

Grono pedagogiczne siedziało na końcu sali, z daleka od głośników DJ'a, sceny, całego zamieszania i z tej odległości czuwali nad porządkiem. Nad porządkiem swojego stolika.

 

Później Pani dyrektor tłumaczyła dziennikarzom, że Wigilia przebiegła bez zakłóceń, a oni robią niepotrzebny szum medialny.

 

Nie wiadomo, co stało się z chemikiem z NASA, ale prawdą było, że pojawiły się spodki, ale nie z UFO, tylko na kiermaszu świątecznym, które każdy mógł dowolnie pomalować i ozdobić.

 

Pani Krysia, woźna, okazała się radzieckim prototypem humanoidów - konserwatorów powierzchni płaskich.

 

To była prawdziwa Tykocińska masakra, która zaczęła się niewinnie, bo od...

 

Wesołych Świąt!

 

 

[aff]

Od brokatabra !

Jeszcze może zabrakło ;)

 

Bardzo ciekawie napisane, widać, że autorka bardzo poważnie podchodzi do pisania opowiadań :)

 

Wszystko tu miało zły początek, bo co to za wigilie dla wybranych. I tu możnaby próbować wymienić analogiczne sytuację, wigilie zakładowe,klasowe wigilijki. Wigilie dla bezdomnych i może jeszcze jakieś. 

Też miałam bardzo dobrze zdana maturę ale niewiele z tego wyszło dalej i nie każdy dziękuję za pierniczki, tu się zgadzam na 100 procent.

 

Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

Jeszcze dodam, że u nas w dawnej pracy, o której tu prawie nigdy chyba nie pisałam, też były takie wigilijki, które potem przenosiły się w ciekawsze miejsca (wybrani), a ja np miałam zastępstwo na 20:min i szybkiego karpia (obsługa bezpośrednia uwaga klient).

Tak to właśnie, zawsze jakaś elita a niby że ogół. I takie właśnie mi też znalazły kiedyś dawno, ale już zapomniałam .

Miłego Aisiu.

 

(Nie jestem pewna czy 20 minut. Może to tak z perspektywy obecnej).

[Wiechu J. K.]

@piąteprzezdziesiąte No! Wszystko możliwe. ;)

[piąteprzezdziesiąte]

@aff

Na drugim portalu jest anonimowy konkursik. Użytkownicy wrzucają tematyczne teksty pod banderą organizatora, następnie trwa odgadywanie w stylu: kto to napisał, później organizator odkrywa karty, czyli przypisuje tekst do autora.
Celem zabawy jest pisanie  innym stylem, a także podszywanie się pod innych.

 

W grudniu napisałam 23 teksty, a w kwietniu 20, ale akurat miałam wenę.

 

Dziękuję za zajrzenie i serdecznie pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

@Wiechu J. K.

W literaturze wszystko jesr możliwe, chociaż i życie zaskakuje możliwościami.

Dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam serdecznie

 

 

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@piąteprzezdziesiąte Dokładanie! Trzeba przyznać, że natura jest najlepszym, a może i jedynym wzorcem dla wszelkich możliwości i być może tylko ludzka wyobraźnia jest konkurencją w stwarzaniu zaskakujących obrazów.

Dziękuję i również pozdrawiam. :)