Monolog skłóconego Egoisty

[w0lfy77]

Żeby tylko wszyscy mnie szczerze nienawidzili! 

O tak, uważaj mnie za bezwartościowego i nawet niech ci przez myśl na ułamek sekundy nie przejdzie martwienie się o mnie, bo nawet jeśli, nic i tak nie będzie mnie interesować bardziej niż mój własny interes i nieuprzątana głowa 

 

 

O zakochać się szaleńczo! 

Kto by nie chciał tych wzlotów serca….

Lecz tylko kiedy są fantazją,

Nie ranią tej kruchej duszy człowieka

 

Przyjaźń,

Relacja warta czasu,starań i pieniądza…

I co po tym? 

Spróbuj użyć złamanego słowa, to i przyjaciel rozpłynie się szybciej niż zdążysz musnąć przeprosiny

 

Więc, co? 

Jedynie nadzieja… 

Tak, matka głupich 

Co mnie trzyma, 

Że, może spokój tej chorej głowy 

Będzie w najlżejszej samotności, 

A teraz burza 

I marzeń wiele 

I jedno tak pospolite jak dla wszystkich śmiertelnych 

Chętnie utonąłbym w bogactwie, tego materialnego świata,

Nie zważając na głody i bóle innych 

 

O tak! Niech mnie wszyscy nienawidzą!

I odejdą, i nawet się przez chwilę nie obejrzą! 

Błagam! Czy w moich żądaniach nie jestem wystarczającą odrazą? 

 

 

Jestem samolubny,

Lecz nie każe nikomu…

Ażeby jakkolwiek musiał się ze mną dręczyć,

Więc niech odejdą! Bo narazie tylko jakieś głupstwo ich tu trzyma, i to z pewnością ulotne

[huzarc]

@w0lfy77

Ten wiersz jest bardzo poruszający. Brzmi jak zapis kogoś, kto jednocześnie chce być sam i strasznie się boi, że nikt go naprawdę nie chce. I to napięcie czuć w prawie każdym wersie.