Powiedz mi czy

[Manek]

Powiedz mi czy

 

Wiatr narwał już ostatnich liści,

Już zabielały ostatnie mgły,

Na krańcu dnia ostatnie myśli,

Na krańcu gwiazd powiedz mi czy?

 

Rozciąga się przed nami przestrzeń

Niedościgniętych jeszcze chwil.

Przemyją kurz następne deszcze,

Zatrze się pamięć przebytych mil.

 

I tylko powiedz jak daleko?

Słońce wypalić umie sny.

Płyniemy wpław przedziwną rzeką –

Ćmy niepoprawne – nad świecą dym.

 

 

Marek Thomanek

Wrzesień 2025

[Berenika97]

@Manek

Piękny wiersz, pełen melancholii i pytań bez odpowiedzi.

Szczególna jest ta "rzeka" czasu i przemijania, przez którą płyniemy – oraz ten obraz ćmy nad świecą, która wiedząc o niebezpieczeństwie, i tak leci do światła. To metafora jednocześnie tragiczna i piękna.

Najbardziej poruszające są te pytania retoryczne – "powiedz mi czy", "jak daleko" – jakby wiersz szukał odpowiedzi, wiedząc, że ich nie ma. Ta rezygnacja z odpowiedzi jest paradoksalnie bardziej wymowna niż jakiekolwiek konkluzje. "Słońce wypalić umie sny" to piękny, gorzki wers.

Pozdrawiam serdecznie.

 

 

[Kwiatuszek]

@Manek Ślicznie, nostalgicznie, jesienne... Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[viola arvensis]

@Manek piszesz niezwykle sentymentalnie. Można się takim wierszem dosłownie otulić,  jak tą mgłą..

[Manek]

@Berenika97 Dziękuję. Bardzo lubię Twoje analizy. Autor może się z nich nawet nauczyć coś więcej o swoim własnym wierszu. Pozdrawiam

 

@Kwiatuszek Masz rację. Liście i mgła to nastrój rzeczywiście jesienny. Ale to tylko przypadek. 

 

@viola arvensis Miło mi. Czasami zdarzają się chwile, kiedy człowiek rozpływa się w sentymentach.

[Robert Witold Gorzkowski]

@Berenika97 bardzo mi się podoba.

[Manek]

@Robert Witold Gorzkowski Miło mi, że się wiersz spodobał. Pozdrawiam

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Manek Wypalone sny przez słońce, doprawdy trafne określenie. Przypomina mi się dzień w ubiegłym roku, w którym odwiedziłem mój ulubiony park. Siedziałem na ławce delektując się promieniami słońca, które "wypalały moje sny" w tamtym momencie. Miałem takie odczucie jakby moje ciało stawało się częścią słońca. Dzień był zaprawdę piękny i natura (przyroda) wokół mnie,  drzewa, krzaki, kwiaty, trawa, strumyk, śpiew ptaków, wszystko to sprawiało, że czułem błogość istnienia. 

[Gosława]

To jest bardzo piękny wiersz 

Nostalgiczny i mam wrażenie niesłychanie osobisty 

 

[Manek]

@Wiesław J.K.  Ciekawa interpretacja. Miałem coś innego na myśli. Oto ładny przykład, jak tekst może się usamodzielnić. Pozdrawiam

 

@Gosława I tak i nie. W każdym wierszu znajdzie się nutka osobistości. A więc także i wtutaj. Jest to jednak już bardzo stara historia. Pozdrawiam