Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Migrena

To znakomity wiersz o miłości, która umiera w języku. Piękny, intelektualny i bolesny zarazem, jakby nadpalone, wyrwane stronicę z obwolut, zmieszały się ze sobą, w ruinie biblioteki, stanowiącej dawniej potężny gmach uczucia. Słowa stają się tu ciałem, które krwawi.

 

Opublikowano

@Migrena poetycko bardzo  i pięknie.

Napisałam wcześniej u Ciebie pył ma przeszłość, bo zostają nasze wspomnienia i miłość.

Bo przeszłość miała też imię.

Teraz trochę metafizycznie i za I Kantem- który stwierdził, że obserwowane na niebie mgławice,

mogą być pyłem z którego powstają gwiazdy i planety.

 

Tu pył  też nie umiera- u Ciebie, nie jest echem, rezonuje miłością przekraczając wszelkie granice.

Opublikowano

@Migrena

Napisałeś absolutnie przejmujący wiersz.

Opowiedziałeś o śmierci relacji poprzez metaforę języka, słów i komunikacji. Od samego początku – "Urodziliśmy się z alfabetu" – aż po druzgocący finał, z zbudowałeś spójny świat, w którym miłość jest tekstem, a rozstanie błędem gramatycznym lub typograficznym.

Jest tu kilka obrazów, które są po prostu niesamowite: "Kaleki tłumacz własnego serca" – mówi wszystko o poczuciu winy i niezdolności do wyrażenia tego, co najważniejsze,"Zamieniłem cię w echo. A echo nie kocha. Echo powtarza." – to genialne w swojej prostocie. Uchwyciłeś moment, w którym druga osoba przestaje być sobą, a staje się tylko odbiciem naszych oczekiwań lub błędów."Nasze rozmowy stały się ruinami kościołów" – ten obraz ma w sobie ogromny ciężar. Pokazuje utratę nie tylko bliskości, ale wręcz jakiejś świętości, która łączyła dwoje ludzi."Zostałem - ze słownikiem pełnym ciszy" – to idealne podsumowanie pustki. Masz wszystkie narzędzia (słowa), ale nie masz już treści, którą mógłbyś nimi wyrazić.

A zakończenie... jest doskonałe. Metafora miłości jako "dzikiego zwierzęcia z papieru, które umiera, gdy pomylisz literę" to jedna z najpiękniejszych i najsmutniejszych definicji kruchości. Ostatni wers - "A ja pomyliłem wszystkie", jest jak cios prosto w serce. Zamyka wiersz z ostatecznym, pozbawionym nadziei westchnieniem.

Napisałeś tekst pełen bólu, ale też głębokiej świadomości i wrażliwości. Świetny! 

Opublikowano

@Migrena

 

Miłość zamknięta w kruchości i wieloznaczności słów.

Niespełniona.

Pozostaje tylko gruz, popiół i kości.

To opowieść pełna żalu i zawodu. Dotyka drapieżnością słów, które ranią…pustką niezaspokojenia.

Piękna i bolesna opowieść:) 

Opublikowano

@huzarc

 

świetny, podnoszący na duchu komentarz.

 

bardzo dziękuję :)

 

@Annna2

 

Aniu.

 

kocham Twoje komentarze !!!

 

są esencjonalne i przejmujące.

 

dziękuję pięknie !!!

 

@Alicja_Wysocka

Alu.

 

na początku było słowo.

 

ktoś te słowa spisał.

 

i ten Twój optymizm - można wrócić i poprawić :)

 

dziękuję bardzo :)

 

z uśmiechami :)

 

Jacenty.

 

Opublikowano

@Berenika97

 

Bereniko.

 

zachwycasz mnie swoimi komentarzami.

 

jest w Tobie taka piękna pasja analityczna.

 

piszesz z gracją i elegancją słowa.

 

dodajesz niesamowitego uroku wierszom o których piszesz.

 

jesteś wspaniałą Koleżanką :)

 

dziękuję :)

bardzo, bardzo, najbardziej !!!

 

 

 

Opublikowano

@Migrena Tak, Jacku, 'Na początku było Słowo' ale u poetów,  ciało może stać się słowem'

Kiedyś coś na ten temat napisałam - 

 

spełnienie

 

i było ciało, mniejsza o formę,
co się na słowo zamienić chciało
z marnej powłoki raz przepoczwarzyć,
choćby we fraszkę króciutką jakąś
nie miał kto ciała zabrać do nieba,
nieco nad ziemią dotąd się błąka
kto nań popatrzy, wierszem co powie
rosną skrzydełka jak u skowronka
chciało być bóstwem, każdy centymetr
od akapitu w zakładkach, zgięciach
rozpoetyczniał, gdy gołym okiem
czas pod powieką ich z sobą sklepiał

Opublikowano (edytowane)

@violetta

 

z przyjemnością :)

 

dziękuję pięknie :)

 

 

 

 

@Alicja_Wysocka

 

Alu.

 

piszesz pięknie bo jesteś piękną poetką :)

 

i jestem dumny, że mogę z Tobą pisać :)

 

niech Ci się spełnią marzenia !!!

nawet te najbardziej szalone :)

 

 

 

@KOBIETA

 

Dominiko.

 

wiatr Cię przywiał z talentem wielkim, więc rozświetlaj poetyckie niebo nad nami :)

 

dziękuję :)

 

 

 

Edytowane przez Migrena (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Zbigniew Polit chachachachacha 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @hollow man jest tu braterstwo z Barańczakiem!
    • @Leona okrutnie smutne... i bolesne. Ufam, że PL ma się dobrze, naprawdę.
    • Moją równowagą jest smutek  Moją powagą jest smutek Moją prostotą jest smutek    Taki niski   Kiedyś w złych sytuacjach bardzo chciałem być radosny    Są antydepresanty  Ale nie ma tabletek na wywoływanie płaczu    Nie rozumiem tego a to dużo mówi    Ta złość która żyje we mnie musi odejść  Ta frustracja  Ta niezgoda    Ostatnio smutek nawiedził mnie w romantycznym okresie mojego życia młodości  Byłem outsiderem    Teraz smutek przychodzi do nienawiści, jakby przywołany przez nienawiść    Jest, mam wrażenie tyle nieodkrytych sfer w moim odczuwaniu    Po kolei, było tak: nienawiść potem bunt i złość, potem użalanie się nad sobą i bycie ofiarą   Potem destrukcja, potem znowu złość i cierpienie    Teraz poddanie się i smutek.   Najpiękniejszy, najdelikatniejszy on nie stwarza fałszu, on mi pokazuje prawdę taką jaką jest , wybacza zamiast karać.   A gdzie jest teraz sumienie i wewnętrzny krytyk?    Niewiem jak to osiągnąłem, pozwoliłem sobie na uczucie miłości i wdzięczności w relacji przyjacielskiej   Dla mnie smutek jest wolnością  Jest powrotem zakochanego    Teraz to widzę - upadek nastał kiedy niegdyś zacząłem szukać pocieszenia    Czy możliwe że..... skoro teraz mam wiek Chrystusowy to można to interpretować tak, że zaczyna się dobre życie a ten smutek jest związany z nadchodzącym opuszczeniem ukochanego Człowieka, Bliźniego?   I.... może momentem samowiedzy, iż śmierć nie jest dla mnie końcem, przejściem ani nowym początkiem    Jest opuszczeniem ukochanego Człowieka.              
    • z trudnością się wyrasta przy małej ilości światła każdy zakalec wie dokładnie jak bardzo trzeba się naszarpać o odrobinę miejsca   wzdłuż wszerz w górę   mechanizmy tego klimatu nie są zbyt skomplikowane chelicery hoduje się własne a posila się bardzo rzadko na wstręt już nie zauważając   ani na własną okrutność   bo w ciemnym świecie żyje zwykle ciemne pożywienie i niejasne są przypadłości jakimi kieruje się posiłek znajdujący się tuż obok   może szuka odskoczni   gdzie wino nabiera mocy a na półkach obok niego kurzą się graty pośrupane imadło lub emaliowany garnek które nie chcą urosnąć   i nigdy nie potrzebowały  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...