Piątek

[Iza-bella]

W październikowy dzień z samego rana

obudziłam się jakaś niewyspana

i choć był to piątek ale nie trzynastego

zapamiętam go jako pechowego.

 

Do pracy szybko się wybrałam

nic złego nie przeczuwałam,

dzień ciągnął  się niesłychanie,

ktoś przygotował drugie śniadanie.

 

Wszyscy w zgodzie pracowali,

przyjaźnie się do siebie uśmiechali,

aż wybuchła awantura wielka,

o dziecinne, dresowe porcięta.

 

Kielich goryczy od dawna napełniany,

został dziś  zupełnie przelany,

niepotrzebnych słów padło wiele,

pokłócili się dobrzy przyjaciele.

 

Jak to w gniewie przeważnie bywa

język za zębami się  nie skrywa,

wzburzenie i złość spowodowały,

iż wulgarne słowa padały.

 

I chodź między nimi  różnica wieku była,

co która mówi się nie zastanawiała,

długo by jeszcze ta kłótnia trwała,

gdyby się jedna z nich nie opamiętała.

 

Od tego feralnego dnia

minęło dni już  kilka,

obie mijają się bokiem

patrząc na siebie z "wilka'.

 

A tak mało przecież do zgody trzeba

wystarczy promyk słońca, lazur nieba,

wystarczyłoby gdyby któraś odwagę miała

magiczne słowo przepraszam wypowiedziała.

 

Do pracy, z przyjemnością by się chodziło,

na duszy lżej by było,

godziny pracy szybciej by mijały,

a świat byłby różowy cały.

                            K.W.

 

 

 

 

 

 

[violetta]

@Iza-bella dużo jest osób wywołujących burzę. Ale też są ugodowi ludzie:) fajna bajeczka, oby ciebie nie spotkała:)